Gecenin en dip yerindeyim;
Ne yıldız düşüyor buraya
Ne de umut uğruyor.
Karanlık dediğin şey ışığın yokluğu değil,
İnsanın kendine çarpıp durmasıymış
Bunu burada öğrendim.
Bir sigaranın ucunda yanıp sönen ateş
Benden daha canlı bu gece.
O bile biliyor
Ne zaman kül olacağını.
Ben bilmiyorum.
Senden bir gündüz istemedim,
Bir sabah, bir bahar hiç istemedim.
Bana fazla gelir zaten.
Sadece karanlığıma değecek kadar
Gerçek ol istedim.
İnsan bazen kurtulmak istemez,
Sadece kaybolduğu yerde
Bir tanık arar.
Ben seni böyle sevdim;
Çıkış gibi değil,
Kalış gibi.
Sesin olmasa da olurdu,
Adını anmasam da.
Yeter ki bilseydim:
Bu karanlıkta
Yalnız olmadığımı bilen
Bir kalp var bir yerde.
Bir sigara ateşi kadar ışık…
Fazlası ihanet olurdu bu geceye.
Çünkü bazı karanlıklar
Aydınlanınca ölür,
Ama insan
Karanlıkta kalınca
Yaşadığını anlar.
İşte buradayım.
Ne diz çöktüm hayata
Ne de baş kaldırdım.
Sadece içimdeki boşluğu
Seninle tamamlamaya çalıştım.
Olmadıysa…
Bu da gecenin suçu olsun.


Kadir TURGUT