Öyle bir sevgi biriktirdim ki sana,
Beni gören herkes sen olmak istedi…
Sesimde adını duyan,
Kalbimin kapısında durup içeri bakmak istedi.
Bir ben kalmadım artık bu bedende,
Sana çoğaldım, sana taştım, sana dönüştüm.
Öyle derin sevdim ki,
Gecenin sessizliğinde adın yankılandı.
Rüzgâr bile seni fısıldadı yapraklara,
Ay, seninle ışıldadı karanlık gecelerde.
Yürüdüğüm yollar senin adımlarıyla doldu,
Her adımım sana açılan bir kapı oldu.
Ben seni sevmeyi
Bir dua gibi öğrendim,
Dilimden düşürmedim,
Kalbimde eksiltmedim.
Kırıldım, evet,
Ama kırıldıkça sana benzedim.
İnsan en çok
Sevdiğine benzerken kanıyor.
Bir şehir yıktım içimde
Sırf sen rahat uyuyasın diye.
Gürültülü kalabalıkları susturdum,
Adını incitmesinler diye.
Beni anlayan herkes dedi ki:
“Bu kadar sevilmez bir insan.”
Ben sustum…
Çünkü seni savunmak,
Kendimden vazgeçmekti.
Sen bilmezsin,
Bir bakışınla kaç geceyi sabaha bağladığımı.
Adını anmadan aldığım nefes
Ziyan sayıldı bu göğüste.
Kalbim, senden başka
Hiçbir ağırlığı kabul etmedi.
Ne gidenler iz bıraktı,
Ne kalanlar yer edebildi.
Öyle bir sevdim ki seni,
Yokluğun bile bana sadık kaldı.
Gitmelerin bile seni anlatıyordu,
Suskunluğun bile adını fısıldadı.
Bir insan ancak bu kadar
Teslim olur sevdiğine,
Bir insan ancak bu kadar
Kaybolur bir tek isimde.
Beni görenler
Gözlerimde seni gördü.
Konuşmamda sen vardın,
Susmamda bile sen.
“Kim bu?” dediler,
“Bu kadar taşır mı insan bir başkasını?”
Taşır…
Eğer sevgi,
Yaraya dönüşmüşse.
Ben seni
Her ihtimalden sevdim.
Olmayışına da razıydım,
Eksik kalışına da.
Yeter ki kalbimde
İzin olsun diye.
Çünkü bazı sevgiler
Kavuşmak için değil,
İnsanı kendiyle yüzleştirmek içindir.
Ve şimdi…
Öyle bir sevgi biriktirdim ki sana,
Benden kalan herkes
Sen olmak istedi.
Ben kendimden vazgeçtim,
Ama seni hiç eksiltmedim.
Varsın dünya anlamasın,
Ben seni
Bir ömre yetecek kadar sevdim.

Kadir TURGUT