bach dinliyorum.
kapı kapanıyor.

henüz değil.

ses içeri giriyor
ben dışarı çıkamıyorum.

bu bir zarafet değil.
bu bir saldırı.
nota düzgün
ama niyeti bozuk.

bir divanın kenarındayım.
oturmuyorum.
düşmüyorum.

bu bir bekleme hâli
en tehlikelisi.

bilmediğim her nota
yanlış bir adı fısıldıyor.

anneye benziyor.
tanrıya benziyor.

adı söylendiğinde
ortalığın sustuğu
o boşluğa
ısrarla yöneliyor.

bedenim sessiz kalmıyor.
sessizlikten faydalanıyor.
düşünce çözülüyor.
üstümden bir şeyler kayıyor
geri dönmeyecek şekilde.

ses yükseldikçe
kontrolüm azalıyor.
azaldıkça
daha net hissediyorum.
bu bir arzu değil.
arzu çok masum kalırdı.

klavsen açılıyor.
içimdeki düzen yerleşiyor.
bacak bacak üstüne atıyor.
terliyor.
gecikiyor.
aynaya bakıyor
ve bakışı geri çekmiyor.

yönünü unuttuğu bu yerde
bir dönüşüm başlıyor.
ve içeride
bu fazlalığa
kimse hesap sormuyor.

sus geliyor.
tam o anda.
oda nefesini tutuyor.
çünkü sus
her şeyi mümkün kılar.
ve mümkün olan
bedeni yakar.

kaçmıyorum.
yaklaşıyorum.
bir şey eksiliyor.
bir şey açılıyor.
artık geri dönüş yok.

buradayım.

suç
benden önce geliyor.

üstümde kalan
her şey
çoktan çözülmüş gibi.

dünya
bir anlığına
eğri duruyor.

ve ses
tam orada
tetiği çekiyor.