Bunu yeniden söyleyelim,
ama başka bir yerden başlayarak;
adı konmamış bir sabahın içinden,
henüz kimsenin “an” demediği bir titreşimden.

Gözlerim bugün
bir şeye ilk kez tanık olmuş gibi duruyorsa,
ışıkla değil de
ışığın tereddüdüyle doluysa,
bil ki bu bir süs değil,
öğrenilmiş bir parıltı hiç değil;
dünyaya kendini tanıtmaya çekinen
utangaç bir varoluş hâli bu.

Bana bir şey dediğin an vardı ya,
sözcüklerin bir unvan gibi değil de
ince bir el hareketi gibi düştüğü;
omzuma dokunup da
beni bana iade ettiğin o kısacık an.
O anla birlikte
içimdeki dağınıklık hizaya girdi,
suskunluğum bir anlam denemesi yaptı,
ben kendimi bir işaret fişeği gibi değil,
yavaş yanan bir mum gibi hissettim.

Bu yazı
herkese açık bir kapı değil,
bilerek dar tutulmuş bir aralık.
Okunmak zorunda değil,
hatta okunmaması daha doğru;
çünkü bazı cümleler
ancak yaşanırsa tamamlanır.

Her yıl
havalar sertleşmeye karar verdiğinde,
eller cebimdeyken içim üşümeye başladığında,
bir hareket olur içimde;
yerinde duramayan,
aynı gökyüzünü farklı açılardan tanımak isteyen.
Giderim sanma,
ama bir uzaklık provasına çıkarım.

Yol dediğin şey
haritada değil,
bedenin içinde uzar bazen;
adımlar değil,
alışkanlıklar kat edilir.
Bir yere varmak için değil,
bir hissin tadını anlayabilmek için.

Ve ben her defasında
aynı metni yazmam,
aynı şeyi de söylemem;
yalnızca
aynı duygunun başka bir yüzünü yoklarım.
Çünkü bazı bağlar
zamanla eskimez,
zamanla dil değiştirir.

Her çağda,
her yorgunluk biçiminde,
aynı duygunun
kendine özgü bir ses tonu vardır;
ne öğretilir ne miras kalır,
ancak yakalanır.

Bu yüzden
burada duran şey
bir yazıdan ibaret değil;
bir döneme sığmayan,
ama her dönemde
yeniden anlaşılmayı bekleyen
sessiz bir bağlılık hâlidir.