Ben kaybolmuştum;
öyle sokak arası bir kayboluş değildi bu.
Haritaların sustuğu,
pusulaların kalpten şaştığı bir yerdi.
Sen buldun beni,
ellerim titrerken tuttun.
“Buradayım.” dedin
ve ben ilk defa
bir cümlenin
insanı hayatta tutabileceğine inandım.
Sonra…
Sonra ne olduysa oldu,
aynı eller bıraktı beni
aynı kelimelerden.
İnsan birini bulup
nasıl bu kadar kolay kaybeder?
Söylesene,
insan verdiği umudu
nasıl bu kadar sessiz geri alır?
“Artık yalnız değilsin.” demiştin.
Bak etrafıma;
kalabalıklar var
ama sesim yankılanmıyor hiçbirinde.
İçimde büyüyen şey
bir sevda değil artık,
kontrolsüz bir yangın.
Ne söndürebiliyorum
ne yanmasına razıyım.
Boğazımda düğümlenmiş cümleler var,
her yutkunuşumda
bir kelime daha boğuluyor.
Sana söyleyemediklerim
beni senden daha çok terk etti.
Bir nefes alıyorum;
yarısı sen,
yarısı yokluk.
İnanmıştım…
Bak, bu en ağır cümle.
İnanmıştım.
Hayatın,
bir ihtimal de olsa
güzel davranabileceğine.
Sen gelince
kader bile yumuşamıştı sanki.
Ama sen giderken
hayat bütün sertliğini
geri aldı benden.
Gidişin öyle aceleydi ki
arkana bakmadın,
ben arkanda kaldım.
Hayatımı da alıp gittin;
bir bavula sığdırmadan,
toplamadan,
dağıtarak.
Şimdi hangi eşyam bana ait,
ayırt edemiyorum.
Eğer gideceğini bilseydim
sana bu kadar yer açar mıydım?
Kalbimde bu kadar pencere,
bu kadar ışık bırakır mıydım?
Sevginin
yakıcı olacağını bilseydim
yine de dokunur muydum sana?
Evet…
Dokunurdum.
Çünkü bazı acılar
bilinerek sevilir.
Sen varken anlamlıydı her şey,
hatta anlamsızlıklar bile.
Şimdi anlam arıyorum;
bulduğum tek şey
eksikliğin.
Sen bir ihtimaldin,
ben bütün ihtimallerimi
sana yatırdım.
Bak,
hâlâ seni suçlamıyorum.
Ama kendimi affedemiyorum.
Bir insan,
birine bu kadar inanıp
nasıl ayakta kalır?
Ben kalamıyorum.
Ama düşmeyi de
sana yakıştıramıyorum.
Eğer bir gün
yolun kaybolduğum yere düşerse
beni arama.
Ben hâlâ oradayım;
senin “Buradayım.” dediğin yerde
bekleyen
bir ihtimal olarak…

Kadir TURGUT