Aşk…
Beden gezer, ruh başka alemlerde,
Kalp atar, ama sanki suskun kalbinde.
Çok açsındır ama canın yemek istemez,
Bir yudum su, bir lokma ekmek bile çekmez.
Yaşıyorsun ama ölü gibisin,
Gözlerin bakar, ama ruhun gitmiş sessiz.
Beklersin bir adım, bir söz, bir iz,
Gelmez o ses, uzaklarda bir yıldız gibi giz.
Aşk bir tren gibi geçer, durmaz istasyonda,
Kalbin kıyısında beklerken çarpar fırtınada.
Geceleri içimde yanar bir mum,
Sen gelmezsin ama ateşi sönmez hiçbir zaman.
Bir şarkının içinde kaybolur tüm hüzün,
Kelimeler yetmez, harfler eksik düşler için.
Sen benim düşlerimdesin, rüyalarımda solgun,
Her gece seni beklerim, her gece yeniden doğan.
Aşk bazen bir çöl, susuz, yitik, yalnız,
Bazen bir deniz, fırtınalı, derin, umutsuz.
Ama sen, sen o limansız gemi,
Beni fırtınalara sürükleyen sessiz elimsin.
Kalbim ürkek, gözlerim suskun,
Ama sevdikçe çoğalır içimde aşkın sükûn.
Adını sayıklarken gecenin koynunda,
Her hecede, her nefeste, sen var olursun yanında.
Ve aşk…
O bir lanettir bazen, bir nimet çoğu zaman,
Yanar içimde ama dile gelmez asla.
Sen gelmezsin ama ben beklerim,
Sensizliğe meydan okur, yine de sevmeye devam ederim.
Her adımın izini taşırım, fark etmezsin,
Her nefesimde senin adın, ruhumla birleşir.
Aşk…
Bir yangın, bir çığlık, bir rüya, bir gerçek,
Birdenbire içimde fırtına, birden sessizlik.
Beden gezer, ruh başka alemlerde,
Gözler yaşlı, ama kalp hâlâ seninle.
Seversin belki ama aşkın bile yetmez,
Çünkü aşk, senin varlığında bile eksik bir bütün…
Ve ben hâlâ seni beklerim,
Gelmezsen de, gidişinle var olursun.
Aşk…
Bir efsun, bir sır, bir sükût, bir çığlık;
Ve ben hâlâ seninle ölüp, hâlâ seninle doğarım.

Kadir TURGUT