Bir düz çizgiye emanet ettim senden kalan her ritmi;
Ne nefesim yetiyor seni anmaya, ne de susmaya takatim...
Parmak uçlarımda hala senin soğukluğun,
Adım adım eksiliyorum bu şehrin kalabalık yalnızlığında.
Aşk, senin gittiğin yerden başlıyormuş meğer;
Ben durdum, o çizgi hiç kıpırdamadı.

Seni beklemek, bir uçurum kenarında rüzgarı suçlamak gibi,
İçimde birikmiş cümleler var, her biri senden bir parça koparan.
Gözlerin hâlâ en büyük gurbetim benim,
Hangi yöne dönsem, hep sana geç kalmışlığım çıkıyor karşıma.

Bir intihar mektubu gibi taşıyorum ismini cebimde,
Okudukça ölüyorum, sustukça daha çok kanıyorum.
Zaman iyileştirmiyor yaraları, sadece alışmayı öğretiyor;
Ben sana alışamadım, sadece sensizliğe mahkûm oldum.

Sesinin yankısı bile çekildi bu evin duvarlarından,
Eşyalar yabancılaştı, pencereler hep o karanlık yola bakıyor.
Kendi sesimden korkar oldum sensiz gecelerde,
Bir kalp çizgisiydin,
şimdi sadece sonsuz bir boşluksun.

Yarım kalmış bir şarkının en acı notasıyım şimdi,
Kimse duymuyor feryadımı, kimse görmüyor yıkılan hayallerimi.
Sen gittin ya, takvimler hep o meşum günü gösteriyor;
Mevsimler değişse de, benim içimdeki kış hiç bitmiyor.

Her giden bir parça götürür derler ya, yalan;
Sen giderken beni bütünüyle alıp götürdün yanında.
Geriye sadece bir gölge bıraktın bu hayatın ortasında,
Adı olan ama ruhu olmayan bir adamın sessiz çığlığıyım.

Hangi kitap yazabilir ki bu ayrılığın ağırlığını?
Hangi şair sığdırabilir bu acıyı bir mısraya?
Dilimdeki tüm kelimeler sana çıkıyor sonunda,
Ama yolların hepsi çıkmaz sokaklarda son buluyor.

Bazen bir koku geliyor rüzgarla, senin kokun sandığım,
Sonra bir hançer gibi saplanıyor yokluğun kalbime.
O an anlıyorum ki, bu hayat sadece bir yanılsama,
Asıl gerçek, senin bir daha gelmeyecek olman.

Hüznün başkenti neresidir diye sorsalar, seni gösteririm;
Seninle başlayan cümlelerimin sonuna hep nokta yerine sitem koydum.
Çünkü her virgül bir umuttu, her nokta ise bir veda...
Bilirsin;
Ben soğuk vedaları sevmem
Bu yüzden sana hiç elveda diyemedim.

Bir gün bir yerde karşılaşırsak eğer, sakın bakma yüzüme;
Çünkü gözlerindeki o yabancı bakışı taşımaya gücüm yok.
Bırak ben seni hâlâ o eski sen olarak hatırlayayım,
Kalp çizgimdeki o en yüksek, en umutlu ritminle...

Şimdi bu kağıda döktüğüm her damla mürekkep senin için,
Okurken sızlasın için demiyorum, sadece bil diye söylüyorum.
Sevmek ölmekmiş meğer, ben her gün bin kez ölüyorum,
Ama yine de bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzağım sana.

Son dizeyi koyarken bu şiirin bitmeyen hikayesine,
Yine aynı düz çizgi karşılıyor yorgun gözlerimi.
Aşk bir kalp çizgisiydi, seninle çarpan, seninle duran...
Sen durdun, hayat bitti; ben durdum, kıyamet koptu.

Cemre yaman