0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
46
Okunma
Aylardan Eylül
Günlerden Perşembe
Perdeler ağlıyor içimde bir yerde
Bir ev yıkılıyor kalbimin içinde
tozu boğazıma doluyor
Koridorlarında adının yankısı
kapı eşiklerine çökmüş akşam
Duvarlarında sessiz bir bekleyiş
dokununca susan eski dualar gibi
benden parça parça kopuyor
Santim santim bir kan
adımı geri geri sayıyor
her damla her anı
benden bir odayı kapatıyor
Pencereler içeri değil
geçmişe açılıyor
bir çocuğun gülüşü düşüyor avluya
ve ben
ona yetişemiyorum
İlerlesem unutacağım
ama unuttuğum şey
ben olacağım
Durursam
sen kalacaksın
ve bu dünyadaki en ağır enkaz.
5.0
100% (2)
