Duvar diplerini mesken tutarım,
çöp poşetlerinin dili benden yanadır.
Geceleri sessiz yürürüm,
çünkü dünya
yüksek sesleri sevmez.
Bazen bir kap açılır,
önüme bırakılan bir tas vardır;
ne teşekkür isterim
ne de fazlasını.
Açlık, terbiyeli bir misafirdir
bende.
Bazıları okşar başımı,
geçerken dokunur,
elleri hızlıdır,
merhametleri acele.
Bazıları tekme atar,
beni değil
kendindeki karanlığı savurur.
Yağmur yağınca saklanacak yer bilirim,
ıslaklığı içime çekmem.
Soğuk gecelerde
bir motor kaputuna yaslanırım,
sıcaklık her zaman
başkasının kalbinden sızar bana.
Sesimi az çıkarırım,
fazla ses çıkarmak tehlikelidir.
Görünmez olmayı öğrendim,
göz ucunda kalmayı.
Kuyruğum yoktur belki
ama dengem var.
Gündüzleri uyur gibi yaparım,
çünkü bakışlar ağırdır.
Gece olunca
hayat daha dürüst davranır.
Ay, kim olduğumu sormaz.
Derken bir sabah
fark edersiniz:
tas değil ekmek kırıntısı aradığımı,
süt değil
bir sesin adımı söylemesini.
Tırnaklarım değil,
parmaklarım üşür.
O zaman anlarsınız,
ben bir sokak kedisi değil,
sokakta büyümüş
bir çocuğum.