Anne olacaksın…
Ama herkes gibi değil.
Sen evladını kaybetmiş bir anne olacaksın.
Kalbini bir mezar başında bırakmış,
nefes almayı bile yeniden öğrenmiş bir anne…
Gülüşün yarım kalmış, gecelerin uzamış,
dualın boğazında düğüm olmuş.
Omuzlarında binlerce yük var belki
ama en ağır olan, evladının yokluğu.
Yine de dimdik duracaksın.
Çünkü sen yıkılırsan,
geride kalanlar da yıkılır.
Senin gücün gürültülü değil.
Bağırmaz, anlatmaz, ispat etmez.
Senin gücün gecenin en sessiz yerinde saklıdır;
herkes uyurken yüreğini avuçlarının içine alıp
susarak ağlamaktır.
Mezar toprağını ellerinde sıkarken
“Allah’ım beni ayakta tut” diye
yutkunarak yalvarmaktır.
Herkes sana “ne kadar güçlü bir kadın” der.
Bilmezler ki o güç,
mezar başında diz çökerek kazanıldı.
Bilmezler ki sen güçlü olmadın;
mecbur kaldın güçlü olmaya.
Sen güçlü olmayı seçmedin,
senin başka bir şansın yoktu.
Yıkılmaya hakkın yoktu.
Çünkü bir annenin yıkılması,
geride kalan çocukların da yıkılması demektir.
Evladının yokluğunu kimseyle yarıştırmadın.
Anlatmadın, şikâyet etmedin.
Çünkü sen biliyorsun;
bu acı anlatılınca hafiflemez.
Bu acı ancak susulunca taşınır.
Her kelime boğazında düğüm,
her sessizlikte gizli bir feryat var.
Yüreğin sınandı senin.
Sabır, sende anlam buldu.
Evlat acısına alışmadın;
alışmadan yaşamayı öğrendin.
Her gün biraz eksilerek,
ama sevginden bir zerre çalmadan…
Bir yanın hep eksik kaldı.
Bir sandalye boş,
bir fotoğraf yarım,
bir “anne” cümlesi hep yarıda.
Zaman senin için bir yerde durdu.
Bir isimde…
bir gülüşte…
bir mezar taşının başında…
Bayramlar geçti içinden,
takvimler yaprak yaprak koptu.
Kalabalıkların içinde bile yalnız kaldın.
“Hayat devam ediyor” dediler.
Oysa sen biliyorsun;
hayat devam etmez…
hayat taşınır.
Ve sen onu taşıyorsun.
Onurunla, sessizliğinle,
kimseyi incitmemek için
acıdan konuşmamayı seçerek…
Acı seni sertleştirmedi.
Kin tutmadın.
İsyanla kararmadın.
Aksine daha merhametli oldun.
Çünkü bir annenin kalbi kırıldığında
başka kalpler incinmesin diye
sessizleşir.
Diğer çocukların için kendini tamamlamaya çalıştın.
Gülüşlerini çoğalttın,
sarılmalarını uzattın,
dualını daha içten ettin.
Çünkü senin anneliğin
acıyla yoğruldu.
Çocuklar böyle anneleri sever.
Çünkü senin sevginde derinlik vardır.
Merhamet vardır.
Gerçek vardır.
Sarılman sığınaktır,
bakışın duadır,
sessizliğin bile öğretir.
Acıya rağmen sevmenin,
eksilerek çoğalmanın ne demek olduğunu…
Anne olacaksın…
Ama herkes gibi değil.
Sen evladını kaybetmiş
ama anneliğini kaybetmemiş bir annesin.
Acın kadar büyük bir sabrın,
yaraların kadar derin bir yüreğin var.
Ve bil ki…
Allah evlat acısını herkese vermez.
En güçlü sandığı yüreklere emanet eder.
Böyle anneler kolay sevilmez…
Ama bir kez sevildi mi,
onlardan asla vazgeçilmez.