Allah’a hastane koridorlarında
ellerin titreyerek, nefesin düğümlenerek yalvarmadıysan…
Kapı önlerinde bir haber beklerken
zamanın durduğunu hissetmediysen,
her saniyeyi bir ömür gibi yaşamadıysan
çaresizliği tanıyamazsın.
Mezar başında toprağa kapanıp
“kalk” diye haykıramadıysan,
hıçkıra hıçkıra ağlarken
sesinin gökyüzüne bile ulaşmadığını hissetmediysen,
gözyaşların toprağa karışıp
yüreğin paramparça olmadıysa
çaresizliğin ne demek olduğunu bilemezsin.
Bu, kelimelerle anlatılan bir acı değil…
Bu, insanın içinden sökülüp alınan canın acısı.
Ne sabah teselli eder,
ne gece uyutur.
Zaman geçmez, yara kabuk bağlamaz,
sadece insan susar…
Ama acı, her gün biraz daha büyür.
İnsan bazen yaşadığını sanır
ama aslında sadece nefes alıyordur.
Kalp atar, gözler görür, kulaklar duyar
ama ruh çoktan göçmüştür yerinden.
Çünkü o gidenle birlikte
insanın içindeki dünya da yıkılır.
Herkes “sabret” der,
“zamanla geçer” der.
Bilmezler ki bazı acılar
zamana bırakılmaz,
zamanın içine bırakılır.
Ve zaman bile taşıyamaz
bir evladın yokluğunu.
Geceler dua ile başlar,
gözyaşıyla biter.
Secdede dizler değil,
yürek parçalanır.
İnsan Allah’a sitem etmez belki
ama her “neden”
boğazına düğüm olur.
Bir mezar taşına bakıp
bir ömür konuşursun.
Duyan olmaz.
Toprak sessizdir ama
acı çok gürültülüdür.
Ve sen oradan kalktığında
arkanda sadece bir mezar değil,
kendinden bir parça bırakırsın.
Sonra insan şunu öğrenir;
çaresizlik bağırmak değildir,
susarken parçalanmaktır.
Herkesin içinde dimdik dururken
kimsenin görmediği bir yerde
bin kere yıkılmaktır.
Kalabalıklar arasında yapayalnız kalırsın.
Gülen yüzlerin içinde
kendi yasına yabancılaşırsın.
Kimse bilmez,
bir “nasılsın” sorusunun
insanı nasıl paramparça ettiğini.
Bir fotoğrafa bakıp
bir ömür ağlarsın.
Bir ses kaydı, bir kıyafet,
yarım kalmış bir cümle
yeniden kanatır kabuk bağlamış sandığın yarayı.
Meğer kabuk yokmuş,
acı hep taze kalırmış.
Ve insan şunu da anlar;
bazı dualar kabul olmaz
ama insan yine de dua eder.
Çünkü başka tutunacak dalı yoktur.
Allah bilir acıyı,
kul dayanır…
Ama ne kadar dayanılırsa
o kadar ağır gelir yokluk.
İnsan bazen “alıştım” der,
aslında sadece konuşmamayı öğrenmiştir.
Gülümserken içi kanar,
“iyiyim” derken yüreği enkazdır.
Kimse bilmez,
gece herkes uyurken
bir mezar başına giden duaları.
Her sabah yeniden başlar acı.
Takvim yaprakları düşer ama
yokluğun tarihi değişmez.
Bayram gelir,
içinde bir sandalye hep boş kalır.
Sofralar kurulur
ama boğazdan lokma geçmez.
Anne yüreği susmaz.
Toprak örtmez bu acıyı.
Mezar taşı soğuktur
ama hasret sıcaktır.
İnsan “Allah büyük” der
ama yüreği yine de
o küçücük ihtimali arar:
“Ya bir mucize olsaydı…”
Ve insan en sonunda şunu anlar;
çaresizlik, gözyaşının bittiği yerde başlar.
Ne dua hafifletir,
ne sabır susturur bu yangını.
Sadece insan,
Allah’a emanet eder acısını
ve ayakta kalmayı öğrenir.
Hastane koridorlarında bırakılmış umutlar,
mezar başlarında yarım kalmış cümleler vardır.
Her biri kalpte mühürlüdür.
Kimse görmez ama
anne yüreği her gün
o mühürleri tek tek kanatır.
Bu acı geçmez…
Bu acı yaşla ölçülmez.
İnsan gidenle birlikte
kendisinden de bir parça gömer toprağa.
Ve kalan ömür,
hasretle sınanan bir sabır olur.
Allah bilir…
Kul susar…
Gözyaşı toprağa düşer…
Ve anne,
evladına kavuşacağı günü
sessizce bekler.