Şiirler intihar eder bazen,
kimse duymadan,
bir çekmecenin dibinde bileklerini keser.
Metaforlar asılı kalır tavanda,
Anlaşılmamak en koyu yalnızlıktır çünkü.
Bu yüzden
şiirler çöpe atılmamalı.
Toplanmalı,
kağıt toplayan çocuklara verilmeli.
Onlar bilir
yırtık şeylerin dilini.
Bir kelimenin kenarından tutup
yeniden yürütmeyi.
Bir harfin kırık bacağını
göz ucuyla sarmayı.
Şiir dediğin
en çok onların arabasında yakışır hayata:
paslı bir teker,
çivili bir sessizlik,
üstünde ekmek kırıntısı gibi umut.
Bir çocuk eğilir,
yerden alır intihar etmiş bir dizeyi,
okumaz belki
ama cebine koyar.
Cepte taşınan her şey
bir gün ekmeğe dönüşür.
Şiirler çocuklara verilmeli,
çünkü onlar
henüz kelimeleri öldürmeyi öğrenmedi.
Çünkü onların yoksulluğu
şiirden daha gerçek,
ama merhameti
Bu laflardan daha zengin.
Bırakın
intihar eden şiirler
onların ceplerini doldursun.
Hiç değilse
Kağıt toplayan bir çocuğun elinde
Bir bisiklete dönüşsün eski defterler.