seninle uyandım bu sabah,
içimde tomurcuklanan bir sessizlikle.
sanki kalbim,
kış uykusundan yeni çıkmış bir gül dalıydı
ve sen, ilk güneşiyle öpen bir bahardın.

teninde sabahın serin soluğu vardı,
dudaklarında ise ilk açan menekşelerin rengi...
gözlerinde ise
henüz uyanmamış bir ormanın rüyası...

bir baharın ilk sabahı gibi,
her şey yeniden başlıyordu içimde.
kırık dökük ne varsa,
yeşermeye duruyordu yavaşça.
yaralı dallar umut veriyordu
ve eski acılar, yeni topraklara karışıyordu.

adını andıkça gökyüzü biraz daha maviydi,
sözcükler kuşlar gibi dökülüyordu dilimden.
ellerin…
ilk yağmur damlası kadar temiz,
ilk nefes kadar kıymetliydi.

sana sarılmak,
bir çiçeğin güneşe dönmesi gibiydi.
içimde büyüyordun,
kök salıyordun her yere.
ince, narin ama dirençli...

bir baharın ilk sabahı gibi
taze, ürkek, meraklı ve güzel…
sen geldin,
ve ben yeniden yaşamaya başladım.
*
Mehmet Demir
11613-