hangi an ile mesut olacak ki insan , hangi yaşanmış , yahut yaşanacak olanlarla ! bitecek bu yolculuk? yürünen yol, yol değil
aradığın o değil.

Karanlıkta saklı umut filizlenir,
Sessizlikten doğar yeniden direniş.
Yaralı ruhun en derin köşesinde,
Bir ışık parlar, geceyi deler ışık.

Çok güzel, derin ve dokunaklı bir şiir bu. Ruhun fırtınalarla savrulurken, aynı zamanda yeniden yeşerme umudunu taşıyan, yoğun duygularla dolu...

🌿 Tebrikler🌿


Sevgilerimle sairem 🌿

Her mücalede insan yara alır, zordur başarmak zordur savaşmak, kimi zaman yeniliriz, kimi zaman yeneriz, işte şairemin ruhu bu durumda bile köklerine tutunuyor, yüreğinin en sağlam hissetiği yerine, ordan canlanıyor her kaybedişinde her yitirdiğinde.

Yaşadıklarımız derindeki boşluklarımıza dokunur, sarsar bizi, sessizlik içinde hüznü hissederiz.

Duymuyordur kimse bizi, oysa içimizde öyle yüksek sesle bir çığlık vardır ki, nerden tutsak inansak, ordan kırılıyordu yüreğimiz, işte bu bize boşlukları iyice hissettiriyordu, maviye baktığımzda bile boşluğu soluruz.

Kaybettiğimiz her umut, tuttuğumuz her dal elimizde kırıldığında ruhumuz çöl gibidir, yağmuru görmemiş, güneşin anlında kavrulan , acıyı, hüznü, içimizdeki ateşi hissettiğimiz bir çöl. Bu çöle karanlıklarda eşlik eder, ışığı bir türlü bulamayışımızın acısı eşlik eder. Zaman ilacıdır ya her şeyin aslında merhem olmaz ama kurutur orayı yara eder ve yine zaman geçtikçe yara da dökülür geriye iz kalır.

İçimizde yaşadığımız her zorluk, verdiğimiz her mücadele görünmez bir savaşın sessiz tanığıdır.

Bir gün insan artık kendi içinde kendi olgunluğuna ulaştığında da ya da her şey artık yeter dedirttiğinde son çığlığı atar yürek, o zaman hakikat yansır yüzlerde.

Her kabuk bir yarayı, yaşanmışlığı, zorluğu, kaybedişi sevgisizliği bir boşluk yapar altında, bilinmezliğin örttüğü bir perde ile .

Tebrikler ay ışığım, bu gün yazdığım şiire cevap gibi gelmiş şiirin hisseden yüreğini öperim, tebrik ederim bu güzel hissedişini ve hissettirişini