Yokluğun hazanıdır en güzel mevsimlerin
Sevdimya bahar diye gitmen müstehak bana
Duvarlarda hüznü var tükenmiş takvimlerin
Ne hallere düşürdün hele gelde bak bana


Ruhumu tende değil sanki sende taşırım
Düştüğüm haviyê de alevler tutsak bana
Sevda boynunu vuran cellada sataşırım
Sensiz gülümseyen tek poz dahi yasak bana


Şarkılarda sitem var portreler de gözyaşı
O’na buna doymadı taş yüreğin tok bana
Sarılsan geçerdi’ya bu ayrılık telaşı
Neyleyim nazarında o mutluluk çok bana


Kurudu dönüşünü bekleyen O, incirler
İster dök dallarımdan ister bahar kok bana
Kırmaya yeltendikçe güçleniyor zincirler
Hicran cehenneminde bir yudum su yok bana


Sonunu bilmediğim upuzun bir yoldayım
Duraklar meçhul mesken nihayet ırak bana
Yorduğun vicdanımla her gün karakoldayım
Ya gel tut ellerimden ya beni bırak bana


Yokluğun mutsuzluğun en hazin şiirdir
Reva mıdır kaleme yazmak, okumak bana
Gün yüzüne hasretim gittiğinden beridir
Ne hallere düşürdün hele gelde bak bana