Ağlamaktan usandı gözlerimin iris’i
insafa gel bir kere gülmeyi öğret bana
Mutluluğun, o güzel gülüşünde adresi
Sokak sokak arayıp gelmeyi öğret bana



Elif gibi dikilip mim gibi bükme beni
Gönlüm divane diye dağıtıp dökme beni
Yalvarırım ne olur kalbinden sökme beni
Seni İlel ebed yar, bilmeyi öğret bana



Gecikmiş bir baharın gülü gibi süslenki
Gece gündüz vuslatın tutkusuyla beslenki
Dağlara Şirin gibi Ferhat diye seslenki
Dağların İnadını delmeyi öğret bana


Züleyhanın bitmeyen umudunu taşıyıp
Yusufun kokusunu hayalini yaşayıp
Kim demiş sevmek günah kim demiş ayıp
Yüreğinin aklını çelmeyi öğret bana


Harflerin yığın yığın ve sözlerin anlamsız
Olduğunu anladım kalınca yapayalnız
Geçmiyor tek bir lahzam ne çilesiz ne gamsız
Yaşamaktan yoruldum, ölmeyi öğret bana


Hayalini kurduğum hülyaların perisi
Sen aşkın kendi zatı ben aşkın serserisi
Gönlümdeki yaranın kabuk tutmaz derisi
Sensizlikten yoruldum gel seni öğret bana