unutmayın kan toprağa karışınca,
derin bir iz bırakır,
orada sessizlik bile yankılanır bazen
belki bir annenin yüreğinde,
belki de bir çocuğun bakışlarında…

yandı mı bir ocak,
hepimizin üstüne çöker onun dumanı.
ama biz artık pencereyi kapatıyoruz
olanları çok uzak sanıyoruz.
oysa hiçbir yangın uzakta değildir
bir milletin haritası
sadece sınırlarla değil,
acılarla çizilir.

bir bayrağa el uzatıldığında,
sessiz kalan eller
zaten çoktan bırakmıştır o bayrağı ve sancağı.
ve her suskunluk,
bir ihanetin gölgesidir
göz göre göre büyüyen.

hesap…
yalnızca mahkemede değil,
vicdanlarda sorulur önce.
tutulmayan o yeminlerin,
unutulan kardeşliğin,
boşa söylenen o biz biriz,lerin
bedeli ödenmeden
hiçbir dava kapanmaz.

unutmayın unutanlar kaybeder.
bekleyenler değil.
bekleyen bilir neyi beklediğini,
ama unutan,
unutan her defasında
aynı çukura düşer,
aynı yaraya tekrar basar.

ve susanlar...
susarak gömdüklerini
bir gün feryatla, figanla ararlar.
*
Mehmet Demir
15425