Kaç yıl geçti üzerinden uhrevi duygulardı
O çocuksu duruş, bakış ne de masumdu
Var mıdır bu hazineyi ebedi bir kılan
Zamanda, zeminde eksiltmeden de saklayan.

Biz onlarla ne de güzel bakar, hissederdik
Nimetlerin farkındalığında kusursuzca biz idik
Aynı değil mi gökkubbe üstümüzde
Aynı değil mi yer gez, dolaş dilediğince
Bir büyümek mi alıp götürdü tüm güzelliği elden
Eksildi yürekte sevgi zamanla, neden?

Eyömür, yaprak gibi döktün tüm güzelliği
Büyüdükçe seyrelttin içte dururken güzide
Her adımda neşeyle, sevgiyle karılan
Bizi insan kılan o pahasız güzelliği.

Aynı değil mi yıldızlar, gökkubbe aynı,
Güneş doğmuyor mu güne her akşamın sabahı
Koşuşturmalar dün de vardı, nedir fark
İnsanlığımızdan eksiliyoruz, çark ediyoruz çark.

Fazla emek vermeden elde etiğimizden nimeti
Kıymetleri pek hafife alındı sıradan zannedildi
İçinde bize dair eksilirken her ne varsa
Kocaman bir boşluğun içindeyiz gerisi muamma.

Lezzeti veren neydi sorusu hayatın da sorgusu
Mutluluk hissiyatının bu en önemli vurgusu
Duygular yıkımlarken nasıl bulunur neşe
Karanlıklar günü boğar, tesir eder herkese.

Ne derler ya da nasıl bakarlar bilemem
Bir mutluluk doğumunda özne olmaktı pahasız
Silmek gerekir anılardan tüm karanlık yanları
Ve doldurmalı içlerini onların yaşatmalı baharı
Bir tekrarı daha yok iken belki de son fasıl bu
Ortaklığı; şükre, emeğe, vefaya, güzele olsun yeter ki
Ömre bir anlam katacak tercih bizde değil mi?

Dayanak mı gerekir aydınlık yarın için
Nefeslenilen şu gün, varız ya bunun için
Karamsarlık vermiyor gönle asla huzuru
Halen elde duran kibir , gurur söyle ne için?

Bana o güzelliklerle duruşu katan
Düşene el uzattıran, gözyaşında ortaklık
Eserken haset rüzgârları, etraf kapkaranlık
Say ki beterlerinden de dedik yeter artık
Asla bırakmayacağım, sımsıkı da tutacağım
Fıtrattan can bulan insanlığı yürekten, elden.

Oğuzhan KÜLTE