Bedenim kırık bir köprü,
Kaburgalarım sızlar, omuzlarım düşer.
Yine de ben, kan güllerinden tohumlar ekerim,
Zifiri gecelerde küllerimi yoğururum.

Ben,
Aynalara sığmayan kadının öteki yüzü,
Fırçamda saklarken çığlıklarımı.
Ne aşk diz çöktürebildi,
Ne de ölüm susturabildi.

Her sancıyı, bıçak kesiği gibi,
Tuvalde renge dönüştürdüm.
Yaşadığım bu direniş, zafer ilan eden bir kadının sesi oldu.
Ve ben,
Meksika rüzgarlarına savruldum.

Diego’nun gölgesinde yaşarken,
Sevda, ihanet kadar tanıdıktı.
Ayrılık, canımı yakacak kadar sıcak ve karanlıktı.

Ben, renklerin kraliçesi,
İhanetin gölgesini tuvalde tuzak kuran kadın.
Kabus dolu geceleri paletimde inşa ederken,
Ölümle hesaplaşan masada.

Ben Frida!
Cehennemi yaşarken,
Kendi cennetimi çizdim,
Ölüme bir adım kala, aşka inat yaşayarak.

Benim adım Frida, acının başkenti,
Dönülmemiş uçurumların kıyısı,
Yontulmamış sokakların çıkmazı.
Beynimdeki bu direniş,
Özgürlüğe açan kapı.

Benim adım Frida Kahlo.
İhanete çelme takan,
Hayat ağacı,
Umut doğuran kadın ...

Remziye ÇELİK