Belki bir gün
o ipek kirpiklerine
bir ömürlük bakışlarım konacak.
Göz kapaklarının arasındaki
tel örgüler çözülür;
gözlerinin deryasına dalarken
kalbim bin bir gece masalına saatleri kuracak.

Sevmek
Tandırda pişen
bir ekmek kokusu kadar mübarek,
bir yudum su kadar bereketli,
bir nefes kadar kaçınılmaz —
yangın yerinde yükselen bir türkü gibi,
dumanını ciğerime çekip
“yaşadım” diyebilmek.

İşte o an,
dünya kendi ekseninde döner,
oda daralır,
nefesin eşyalara karışır.
Perdeler ağırlaşır,
ay ışığı pencereden sızar —
bunu yalnız sen bilirsin.

Sana dokunmak
bir sınırı aşmak değil,
o coğrafyayı birlikte keşfetmektir.
Geceyle gündüz gibi
dudaklarında bekleyen
o ihtilali bilmek

Seni sevmek
yüz kızartıcı bir suç değil;
avuçlarımda göğe yükselen bir dua,gibi
hür olmak.

Bu teslimiyet değil, sevgilim —
bir başkaldırı.
Boyun eğmek değil,
kendini bilinçle adamak.
Düştüğün yerden
yeniden doğrulmak.

Seni sevmek:
ateş çemberinden geçip
abıhayat içip
şifa bulmak.
Toprağa binlerce tohum ekmek —
cennet bahçesinde seni beklemek.

Remziye ÇELİK