Bazen maviye baksakta içimizdeki duygular çocukluğumuzu serer gözümüzün önüne, en çokta zor geçen günleri görürüz, içimizde büyümeyen o çocuk yanımızda , yaptığımız hatalarda kendimizi orda buluruz.Belkide insanın kendi özüne inmesidir bu gözyaşında ışıldaması.

Sonra tekrar kendimize geliriz. Şairem kendini kendi sesinle büyütmen herşeyin başa düşmesidir, Sığınacağın , yaslanacağın bir yer olmamasıdır belki, hayatı kendi kendi öğrenerek ayakta durmaktır.İmtihan dünyasının zorluklarında bazen de sevda tuzaklarında bin bir kıyamet birikir içimizde, boşluklar bu hislerin rüzgarıyla daha bir hissedilir olur.

Şairemin içindeki sevgi yine de fazladır, her şeye rağmen sevme duygusunu kaybetmez, yalnızlığın içinde yaşadığı bu duyguları ve kendi kendine yetmeyi iyice hissettikten sonra yalnızlığın gücünü anlar, Geçmiş, uykusuzluk, yaşadığı zorluklara bile kafa tutar gelin sizi de seveyim diyerek.

Yüreğine sağlık şairem, bu güzel şiirle biz de güç aldık, saygılar.