Tanıyamıyorum içimdeki o beni kalabalık sokaklarında kaybolup giden bensizliğimi. Garip geliyor artık, ve iç içe geçmiş duygular. Sakin bir sessizlik sarıyor etrafımı kuşatılmış olan kalbimde. Beni ben ediyor ama farkında değilim. Beni ben ediyor ama o ben değilim. Buğulu camlara bıraktım kalbimdeki olanı, hüzün yağmur damlalarının arasında yitip gitti. Ben miyim ki o kişi. Koca bir burukluk var kalbimde acıyor mu acıtıyor mu bilmiyorum. Bir sonbahar akşamında derin bir yalnızlık çöküyor yüreğimin tam ortasına. Yapraklar serpilmiş dört bir tarafa doğru kendinden bihaber. Kaderlerine razı gelmiş onun feryadını ediyorlar. Oysa ki feryad yüreğimden geçenin adıdır. Tanıyamıyorum, gecenin mateminde buluyorum kendimi koca bir yalanın içinde. Tanımaktan ziyade yaşamıyorum kendimce. Körelmiş bir kalp geliyor aklıma sızlıyorum. Çare bulmaya çalışıyorum lakin bulduğum çarenin altında eziliyorum. Uzaktan hoş bir sada giriyor gönül penceremden içeri. Avuçlarımın arasında süzülerek gidiyor sada zamansızlığa doğru. Bir satır değil bin mısra kaybediyorum kelimelere sır olanlara. Belki de bu akışın ortasında sırrı bile tanıyamıyorum kendimden olanı bile.