“Aşk olmalı!..” dedi genç kız…
Annesinin manidar gülümsemesine tosladı
sözcükleri…
Boşaldılar gitgide anlamlarından sözcükler,
Kuru harflere döndüler.


Az önce daha,
Gümbür gümbür atıyordu nabzı oysa,
Aşk denen sözcüğün
Her bir harfinde…


Kalbi vardı onların içinde,
O kalbin içinde de sahibi tabii…


Annesi anlar gibiydi her şeyi…
O gülüşünde bunu da fısıldıyor,
“Ben de geçtim o yollardan” diyordu.


Peki o alayla karışık ifade neydi öyle,
Bir sırrı saklayan içinde?!..


Bir şeyin zaman içinde yuvarlanırken
Aşınıp dönüşmesine mi dairdi?


Dönüşümün sonunu söylüyordu
O kıvrımla, dudaklarında sanki…
O hazin tebessüm
Geçip giden bir şeye dair olabilirdi ancak çünkü;
“Hey gidi günler hey” der gibiydi.


Bir ara büfenin üstündeki
Gençlik resmine
Kaymıştı gözleri öyle gülerken,
İç geçirmişti derin derin…


“Aşk falan hikâye,
Sevgi saygı önemli” diye de eklemişti
Bedeniyle söylediklerine…


“Ama tanımıyorlar bile birbirlerini…” dedi
genç kız…
“O kıza haksızlık değil mi?!”


Komşularının kızı evlenecekti
Bir yakınlarının oğluyla…
Aileler anlaşmış,
Söz kesilmişti geçenlerde…


Küçükken birlikte sokakta oynadığı
O kızın güleç yüzü belirirken gözlerinde,
Teşekkür yollarken kendine
Onaylar gibi
Geçmişten bugüne;
“Aşk olmalı!..” diye yineledi
Daha bir gür perdeden…
“Bir gün bitecek de olsa
O duygudan yoksun kalmamalı
O da, kimse de…
Kış gelecek nasılsa,
Bir gün solup kuruyacaklar diye;
Baharın ortasında
Suyundan mahrum etmemeli çiçekleri!”