Otobüsün penceresinde yorgun yüzler…
Bense karşı kaldırımdaki bankta,
Başka bir yorgun…
Bakışıyoruz onlarla karşılıklı,
Birbirimizde seyrediyoruz yüzümüzü…
Sisler dağılıyor baktıkça başka başka yüzlere,
Gideceğimiz yer daha netleşiyor.


Temize çekiyoruz hikâyemizi
Başka yüzlerden yansıyan kendimizde…
Biraz yabancılaşmış, bizden kopmuş
O parçamız
Otobüsteki yolculardan biri olmuş,
Bakıyor karşıdan bize sanki…
Bizi burada tutan tüm bağlarını koparmış
O yanımız el sallıyor bize,
Hiç tanımadığımız o kişinin yüzünde…


Orada bir banktan bakarken göremediğimiz
Yollara saptırıyor bizi o parçamız…
Otobüse binmiş giderken
Bizi de başka bir otobüse bindiriyor sanki,
Karşı kaldırımda bırakıyor öncemizi…


Daha geniş geniş bakıyoruz o resme,
Her an gidebilecek bir yolcunun gözlerinden…
‘O kadın’ı başka bir yere koyuyoruz mesela…
Pencereye daha yaklaştırıyoruz,
Evin en güneşli yerine…
Onu hep gölgede kalmaya mahkum eden
Ne varsa silip atıyoruz resimden.
‘Gölgedeki o kadın’ı anlatan
Resim olmaktan çıkarıyor,
Başka bir resme çeviriyoruz onu…
Ruhu ısınmış bir kadını anlatan,
Daha güneşli…


Yerimizden kalkıyor,
İlerlemeye başlıyoruz kaldırımlarda…
İyice dinlenmiş ayaklarımızla
Hızlı adımlar atmaya başlıyoruz.
Yüzümüzde yeni açan tomurcukların tazeliği,
Bizi anlatan o resmin içini ruhla doldurmaya
gidiyoruz kararlı adımlarla,
O kadını gerçekten var etmeye…