O yaş duracaktı hani oraya gelmeden:
Görünür olduğu noktaya..?!
Gerilerde bir yerde takılıp kalacak,
Taşırmayacaktı göz pınarlarımı..?
Gözlerim kupkuru olacaktı görünürde,
Göstermek istediğim o resme uyacak şekilde…


O gerilerdeki gözyaşı
Sızacaktı bir şekilde yine de bir yerlerden…
Sesimde var olacaktı belki;
Ağlayan bir kadını var edecekti
Çok güleç kelimelerimde.


Ama ruhu duymayacaktı kimsenin yine de
Ağladığımı;
Acıyabileceğini hissetmeyeceklerdi
Canımın benim de…
Yoksa başka türlü bakarlardı bana,
Yaralayabilecekleri biriymişim gibi…
Silahlarını kuşanarak gelirlerdi.


Ben o karanlıkta ağlayabilirdim ancak;
Kimsenin dokunamadığı, gözyaşlarıma…


Ama olmadı işte!..
Birden ele verdiler beni o yaşlar,
Çağlayana döndürdüler göz pınarlarımı…
Günün orta yerinde hem de,
En güçlü olmam gereken o noktada…
O sürekli savaşın tam ortası,
Ağlayabildiğimi gösterdiler onlara;
Acıyabileceğini kalbimin…


Durmalarını engelleyen neydi peki
Gözyaşlarımın,
Barikatı kaldıran..?
O benzerlik mi..?
Meleksi gülüşü o kadının,
Bana adres soran..?


Artık kaybolduğunu sanmıştım
O gülüşün oysa;
Artık var olmayan bir kadında kaldığını…
O güzelim, gül yaprağı dudaklarında…
Küçük bir kızken,
Yaz tatillerinde evine gittiğimde
Yumuşatan gölgelerle dolu
O evde
“Üzümlü kek yapsana bana” dediğim…


O gölgeler sadece evle de sınırlı kalmaz,
Dışarı taşar;
Düşüp dizimi kanattığımda
Korkmadan ağladığım
Güleç yüzlü bir yere çevirirdi orayı…


İşte, kimsenin ağladım diye
Canımı yakmadığı
O yeri,
Gölgeleri getirmişti
Adres soran o kadın bana…
Dudaklarında teyzemin gülümsemesi,
Ağlamaktan korkmadığım o yere
Götürmüştü beni.