Öyle acınacak bir haldeyiz ki,
Anlatmakla bitmeyen durumumuz var.
Yolunu kaybetmiş yabancı sanki,
Her sinyal ardından gidenimiz var.

​Dinin emirlerinden uzaklaştıkça,
Huzura yabancı kalanımız var.
İslami hayatı itip kenara,
İbadetlere bigâne olanımız var.

​"Çağdaşlık" diyerek koştuk seraba,
Kendi köküne yabancı olanımız var.
İnancını yaşayana bakıp uzaktan,
Onlara mesafeli duranımız var.

​İslam’ın sedası kopmuş hayattan,
Vicdanlara hapsolmuş bir dinimiz var.
"Kalbim temiz" diye biz avunsak da,
Bizden kulluk isteyen bir Rabbimiz var.

​Biz bizi kandırırız, Allah aldanmaz hâşâ!
İlaç fayda eder mi ruhu çıkmış bir naaşa?
İslam adına yaptığımız birçok temaşa;
Sadece usul olsun diye yapanımız var.

Dostlar, bu şiir bir ilhamın değil, bir gözlem mahsulüdür.
Ben bu mısraları; modernleşmeyi özünden kopmak sananların şuursuzluğuna ve inancını sadece dilde bırakıp hayatına yansıtmayanların tutarsızlığına bir ayna tutmak için yazdım. Baktım ki; adımız Müslüman ama ahlakımız yabancı, sözümüz dindar ama özümüz dünya telaşında kayıp... Baktım ki; dinimizi vicdanlara hapsedip hayatın dışına itmişiz.
Kimseyi kırmak için değil, kendimize gelmek ve bu ’temaşa’dan uyanmak için kaleme aldım. Allah sonumuzu hayırlı etsin