Hicap perdesini atma kenara,
İffetin en güzel süsündür bacım.
Vaktini harcayıp girme zarara,
Zaman, en büyük hazinen bacım.

​Güzellik dediğin fani bir boya,
Ruhunu süslemek yakışır sana.
Çağdaşlık denilen sahte furyaya,
Kapılıp da özünü kaybetme bacım.

​Beden emanettir, hor bakma ona,
Örtün mahremini, girme günaha.
Çağdaşlığı başka yerde arama,
Medeniyet senin özünde bacım.

​Batı’nın hâline hayranlık duyma,
Edepten, hayâdan mahrum da kalma.
Aslını unutup taklide dalma,
Sonunda pişmanlık duyarsın bacım.

​Özenme onlara; canidir, zani,
Medeniyet buysa insanlık hani?
Çağdaşlık nerede? Hepsi yabani;
İffetsiz hâllerini görsene bacım

​Sözlerimi yanlış anlama sakın,
İçim kan ağlıyor, derinde acım.
Şeytani ordular ediyor hücum,
Uyaralım birbirimizi, birlik olalım,
Bu hayâsız akıma karşı koyalım.

​Yoksa bu gidişin sonu kötü olacak,
Neslimiz yok olur, söner çok ocak.
Bizi birbirimize düşman ederek,
Kendilerine kul köle yapacak.

​Verelim el ele, birlik olalım,
Zulmetin önünde dimdik duralım.
Özümüzü koruyup sahip çıkarak,
Huzurla yaşanan bir dünya kuralım.


"Neden Yazdım?" (Açıklama)
​Dostlarım, kardeşlerim
​Benim derdim, sokaktaki insanla değil; bizi bizden koparan, bizi özümüze yabancılaştıran o sinsi akımladır. Bakıyorum da, bin yıllık çınarımızın dalları bir bir budanıyor. Bizim edebimiz, bizim hayâmız, bizim o vakur duruşumuz yerini derme çatma bir taklitçiliğe bırakıyor. "Avrupalı olalım" derken, el kapılarında ruhumuzu mu bıraktık?
​İçim kan ağlıyor! Çünkü ben sadece boyalı kaşları, ojeli tırnakları görmüyorum. Ben o boyaların altında kaybolan bir nesli, o süslü kıyafetlerin ardında üşüyen bir medeniyeti görüyorum. Bir hanımefendi sokağa çıktığında, arkasında sadece parfümlerin kokusunu değil, atalarımızın vakur duruşunu da taşımalıydı. Şimdi ise görüyorum ki; rüzgâr nereden eserse, biz o yana savruluyoruz.
​Sormak isterim: Biz ne zaman "öteki" olmayı "kendimiz olmaya" tercih ettik? Bizi biz yapan o kutsal bağlar, o "ocak" sıcaklığı ne zaman soğudu? Eğer bugün susarsak, yarın kapımızı çalacak bir "biz" bulamayacağız. Evlatlarımıza bırakacağımız tek şey, başkalarına köle olmuş ruhlar olacak.
​Bu sözlerim birine hakaret değil, bir uyanış çağrısıdır. El ele verelim istiyorum. Bu yabancı akıntıda boğulmak yerine, kendi nehrimizde coşalım. Neslimizi, ocağımızı, iffetimizi ve en önemlisi o dimdik duran Müslüman Türk kimliğimizi muhafaza edelim.
​Yoksa dostlarım, yarın çok geç olacak... Ocak sönmeden, köz henüz sıcakken dönelim aslımıza. Ben yazdım ki; bu feryat kulaklarda çınlasın, kalplerde bir nebze de olsa yankı bulsun.
​Vebal bizdedir, uyanış hepimizdedir.