CİHADA SARILMAK
İslam’dan uzaklaşınca necip bir millet,
Her taraftan sarar onu bela ve illet.
Silinerek sahadan ismi duyulmaz olur;
Aç kurtlara hem lokma olur, yutulur.

​Böyle olan milletler yaşamı yitirerek,
Tarihe geçmişlerdir "İbret alın!" diyerek.
Gelecek nesil ibret almazsa bundan,
Çabuk zevale uğrar oda gider bu yoldan.

​En güçlü milletlerden Osmanlı oğulları,
Hak yoldan ayrılınca son buldu yarınları.
Hak ile batıl seçilip ayşmazsa bir yerde;
Hayat son bulur orda yaşam kalmaz her halde

​Bir zaman Müslümanlar kıtalar hâkimiydi,
Kıtalarla beraber Kur’an’ın hadimiydi.
Şimdi ne hadimlik kaldı ne de kadimlik,
Göze çarpan tek şey var: Pısırıklık, tembellik.

​Onlar bunu istedi zevki sefaya daldı
Mevla yardımı kesince onlar zulüme uğradı
Unutmuşlardı mutlaka Hakk’a kul olduklarını,
Her nimeti sadece kullukta bulduklarını.

​Zalimlerin emrine boyun eğip durdular
Yaratanın emirlerine mesafeli oldular .
Çektiler cezasını, naşılmış Hak’tan kopmak;
Yem yaptı düşmanlara, onları oymak oymak.

​Bilemediler kıymetini verilen nimetlerin,
Sandılar o inimetler daimidir bizlerin.
Ne çare ki mahrum kaldılar hepten,
Anladılar kıymetinî nimet çıkınca elden.

​Ehli küfür bir olup paylaşırken fezayı,
Sen gafletin yüzünden hak ettin bu cezayı.
Bu çileyi tadarsın gaflet devam ettikçe,
Silkinip uykundan, kendine gelmedikçe.

​Maruz kalmışsak bugün fitnelerin zulmüne,
Sor bakalım sebebin kendi öz benliğine.
Kurtulmak mümkün değil bu hal bizde oldukça
Vazgeçip pısırıklıktan cihada sarılmadıkca