![]() VURDU DUYGULARHazandan sıyrılışın kapıları mıydı onlar Nefessiz yüründü nicedir aşılmaz o yokuşlar Vermek istemezdik molayı da büktük boynu Sevgide görmüştük ve yaşamıştık eşsizce onuru. Açıldı kapıları çilelerin, istemeksizin kapandı perde Ne biz yazanıyız hayatın ne de rolü seçeniz Yüklendik gam yükünü diyar diyar gezeniz Ve baharlar da veremiyor hazzını geçmişin Meğer ne derinden esmiş, tesir de etmişsin. Bütün sevgilerin ilhamını vereni suçlayamam Bir arayıştır ya bu duraksamam, duramam Vaveylalarıyla raks eder hislerde o derince Anladığım şu ki su götürmez de bir gerçek İnsan sevebilirse yaşıyormuş ve de sevilirse. Kaldı mı diyorum o gerçek sevgiler, yalan Ruhun derinliklerine inemeyene ne demeli Bırakalım diyorum kandırmacalı onca ritüeli Bulabilmek ne güzel olurdu, yeniden doğmak Ne yazık ki görünen ufuklardan da ötedir bu Hayatımız sevgisiz, yalın, çöller gibi de kuru. İçimizde yaşıyoruz bir derin gurbettir bu Ve bilmem ki bulur muyuz aranan o huşuyu Yüz güler, içse ağlamaklıdır sonbahar deminde Yürü bakalım dizlerim, bulursun kuytu bir köşe…. Coşkun akan nehirlermiş o gençlik yılları ah Onu sevgisizce tüketenlere denir elbet vah Mesele ömürlük bir sevgi midir, Yoksa ömre değen bir sevgi mi. İnsan suya kanmak gibi açtır her nefeste Belki de asıl açlık denen şeydir sevgide Gönle değen sesi, ezgiyi, türlü hezeyanları Mağrur bestelerde çalıp söylüyoruz gecelerde. Onca şerri atlatıp, hayra yol aramıştık Yalnızlığa sevgimizi, umudu katık etmiştik Bazen ikide birdik kiminde bir de bin olduk Sevmek yok ise ;susuz, aç, yoksun, talandık Onu bulduğumuzda sultan, padişahtık, kraldık. Diyor ki gölge ozan, bulunmuyor o gidenler Ve bitmiyor da arayış, sevgiye ise değenler Bir öznesi kılamayacaksak tutkusunu biz onun Bırakın çarçabuk gelsin onsuz, benim de sonum. Oğuzhan KÜLTE |
Güzel bir eser
KUTLADIM YÜREKTEN, YALANSIZ VE RİYASIZ
Şiirle kal, dostça kal, hoşça kal