Yenik düştüm,
Yenik düştüm hayatın acımasızlığına,
Şu koca şehrin karmaşasına,
Veyahut o toz pembe yalanlarına...
Yenik düştüm,mağlup oldum;
Geç kalmışım hüsranı anlamakta...
Belki de bir trendeyimdir;
Yolum hep uzaklaradır,
Veyahut hep hicrana...

Yenik düştüm,
Hayatımın en güzel yıllarında...
Senin neyine ki mücadele etmek,
Sadece bedenlerin konuştuğu şu dünyada...
Ruhlar birbir toprağa gömülmüş de,
Mezar taşlarına isimler yazılmamış sadece...
Ruhunla beraber yaşamaksa bir bedende,
Bunu da hüsranı yaşayanlar,
Hicranı yaşayanlar bilir sadece...

Yenik düştüm,
Geç kaldım hayatı anlamakta...
Belki de milyonlarca gemi geçti,
Teker teker hepsini kaçırdım...
Okyanuslarda alabora olmak mı,
Belki de bir damla suda çırpındım...
Usulca, sessizce,
Hıçkırıklar içinde ağladım,
Gözyaşlarımla ıslandım...
En mutlu resim tablolarımda bile
Sadece hicranı çizebildim,
Yalnızca hüsranı boyayabildim...