"Görünenler görmek istediklerimiz sadece"

Bu cümlede kaldım şiirde. Aslında başından sonuna kadar çok iyi şiir. Ama bu cümle şiirin atar damarı. Şiirdeki bütün duygunun çıkışı burada.

Görmek istediklerimiz ve görmekten kaçındıklarımız ya da görmek istemediklerimiz.

Ben bu cümlede görmek kelimesini çok geniş kapsamlı anladım. Zaten şiir okura sunulduktan sonra artık okurundur denir. Kim ne hissederse o şiirden istediği gibi yorumlamakta da özgürdür.

Buradaki görmek kelimesi bence dinlemek, anlamak, hissetmek anlamlarında da kullanılmış. Yani dinlemek istediklerimiz, anlamak istediklerimiz, hissetmek istediklerimiz.
Oysa her insanın hakkıdır anlaşılmak, dinlenilmek ve hissedilir olabilmek.

Kimbilir kaç yürek inciniyor, kaç kalp es geçiliyor, kaç gönül kırılıyor. Bunu hepimiz yapıyoruz. Bazen ders verir gibi konuşuyoruz insanlara ama en çok derse kendimizin ihtiyacı var aslında. Biz kendimizi doğrultmadan daha başkalarını doğrultuyoruz.

Şiirlere yazdığımız yorumlar bile...hangimiz ya da kaç kişi yorumları gibi yaşayabiliyor şu dünyada.

Sevisiz gülüşlere gelince...belki değerini bilmedik sevili gülüşlerin. Çünkü sevi her zaman olmaz insan hayatında. Kıymetlidir çünkü ve kıymetli şeyler de nadir bulunur.

Ve gün gelir her yaranın ağrısı diner. Aklına gelince cız eder insanın içi birkaç saniye için.
Sonra kaldığı yerden yaşamaya devam eder.

Her veda bile insana çok şey fısıldar aslında.
Yeter ki kulaklarını açabilsin ve gerçekten duyabilsin insanlar.

İnsan başına gelecekleri bilseydi önceden herkesin yaşamı daha bu dünyada kabus olurdu. Bazen bilinmezlik, bilmemek iyidir

Yaşadıklarımız ve yaralarımız bizi biz yapan. Şekle ve şemale sokup olgunlaştıran. İçimizdeki çocuğu yaşatabilmek aslolan bence. O giderse eyvah eyvah.

Benim bu yorum da bana benzedi biraz. Parçalı bulutlu, karanlık bir hava gibi.

Şiiri çok beğendim. Öyle çok şey düşündürdü ki, ben böyle şiirleri seviyorum. Emeklerine sağlık balım.


Sevgilerimle hep ve dostlukla can içim