Yeni değil ki şu yalnızlık, gölgemiz gibi
Onca kalabalığa rağmen ruhun şu karamsarlığı
Belki de bir gayeye bağlamanın zamanıydı
Onunla anlam kazanacak insanlık ve sersefil de hayatı.

Bu yüzden her ne olursa olsun yok ki önemi
İster bir gülen yüz ol, tebessümlerinle yürü
Yahut ulaştır uçtan uca nihayetsiz hasretleri
Bir damlası ol yağmurun, serinleten bir yüreği.
Tüyü ol kanadında kuşun, bitsin bulutsuzluk özlemi.

Ne kadar büyük ya da küçük olmak değil ki mevzu
Detaylarında saklı değil mi yaşamın her bir soru
Zamanı hunharca tüketmek ve karın tokluğu değil bu
Harcanası olur mu hiç, her anı yaşansın üstelik dolu dolu.

Sanki ulaşılmazmış gibi eskimiş, yitik duygular
Anlaşılmaz şekilde dışa vuruyor can yakan hezeyanlar
Oysa küçücük mutluluklarla başlardı hayatın asil rengi
Tonlarında sayısızdı tebessümler, üstelik de ahenkli.

Olmak isterdim bu yüzden sıcaklarda serinleten yel
Soğuğunda iç ısıtan, güneşin bir demet soluğuyum
Çarçabuk tüm ağrıları geçiren ve pek şifalı bir el
Belki de tüketirdi karamsarlıkları, böylesi duruşum.

Kalem olmak da vardı ya iç çektiren vefalı edalarda
Hissiyatlara tercüman olmaktı bu, köklenecek sevdalarda
Umut olmaktı çölünde kalmışlara, bir kıpırdanış için
Anlam katmak varken ömre, serzenişler kime ve niçin?

Okudukça mazimizi biz olmadık mı, köklerimizdi
Yanlarında yokken de milletçe derinden bir hissedişti
Kâh üşüdük zirvelerinde dağların, yeri geldi aç kaldık
Seyrine çıkmadık mı kadırgalarla koskoca deryaların.
İlham almak için güne değil, maziye de bir bakının.

İlham almak veya ilham olmak ise asıl konumuz
Birbirimize kardeşçe sarılmalı ve samimice kolumuz
Zenginliğine varmakmış özü dirliğin, birlikte varız
Umursamaz tavırlarla hayatı zehirlemek tek ziyanımız.

Toprağımız öylesine güzel ve mukaddes ki
Her zerresi onun maziden yürek yakan acı bir esinti
Rüzgâr söylemiyor mu şarkısını yüzü her okşayışta
Ne de anlamsız şu ayrımcılıklar, birlikteyiz bu yolda.

Olsun eksiklerimiz gocunmak yok, diktir ya başımız
İki lokma da olsa soframızı yoksunlarla paylaşırız
Biri bekler mi sandınız, milyonlaradır sevdamız
Tüm cihanı kucaklayan değil miydi sevgimiz, saygımız.

Devri de değişse dünyanın bize ne bundan
Tuşlara da bağlansa bu yol, sonu hep yıkımdır ve buhran
Yeniye öykünmek nedendir, var olan kemiyetti
Eskiyi de kucaklarız, birlikteyiz göz göze hep ileri…

Söküp atılır mı yüreklerden bize sunulmuş vatan
Kim bilir daha kaçındaydı adsız yatan onca kahraman
Veryansın etmesin mi gönül, yaşanan serkeşliğe
İki kelam sitemdir dile gelen , vurgu ortak ülküye.

Vefaları unutmamalıdır, tutarlar onlar gönlü naif
Karanlıkla boğuşmaz hiç, kendini bilen esaslı arif
Bir yol bulalım beraberce aşılsın zorluklar yarına
Bunu başarırsak doğacaktır güneşi saadetlerin
En kuzeyinden güneyine, doruklardan, düzüne, çukuruna
Velhasılı öyle bir güç ki bu ışıldamalı her bir yanına
Ve belki de gelince vakti kükrenecek tüm zulmete
Çirkinlikler fert fert kalkacak köhnemiş zihinlerden
Yayılacak damar damar sevgiler tebessümden
Beklemeler değecek onca sabra, tükenmişliğe
Katılaşmış yürekler de yumuşayacak güne, geleceğe.

Beşeriyet her geçen gün oynamıyor mu mutsuzluğu
Nasıl da kopuyoruz hayattan, unuttuk sorumluluğu
Aynadaki biz bize giderek yabancılaşıp duruyoruz
Limiti belirsiz bir hayat bu, nasıl da savuruyoruz.

Bir dur demenin vakti gelmedi mi bu gidişe
Baksanıza bir hüzün temalı filmimiz kapalı gişe
Duyulacaksa çözüm için ortaklaşa ruhla endişe
Kalbe girmekten başka yolu yok ki bunun
Hırsları, kini, düşmanlıkları atın, soyunun.
Bu hal asla çıplak bırakmaz bizi, kalan fıtrattır
İnsanlar yaratılıştan gelen öze ne de muhtaçtır.

Bende değil çıkış yolu, biz olmaktan geçmeli
Başkalarının yüzünde tebessüm olabilmek erdemdi
Benin esareti kırılacaksa kırılsın, henüz var vakit
Sevgiden daha büyük hazine tasavvuru terk olunsun
Ondan beslenmeyen ne varsa yansın, hatta kavrulsun
Merhametin sadık dostu, hoşgörünün de gölgesi
Muhabbetle dirilmeli yeniden, insanlık ailesi …

 
Oğuzhan KÜLTE