Hüzün olmazsa olmazımız sanırım. O kadar çok hüzün var ki...
Kalpte hissedilen neyse şiirlere de o yansıyor haliyle. Bu şiirde de olduğu gibi.
Ben şiirde özellikle başlangıç bölümünü çok sevdim. Başlardaki hüzün şiirin sonlarına kadar devam ediyor ve finalde anneye sığınış...
İlhamın bol olsun canım.
Sen yaz, biz de okuyalım.

Sevgiyle ve dostlukla

Şiiriniz, İnsanın iç dünyasında hüzün ve acı dolu bir dönemden geçtiği ve yaşadığı duygusal çöküntüyü yorgun dediğiniz ama bence yorgun olmayan çok özgün kelimelerle ne güzel ifade etmişsiniz kıymetli dost..

Gözlerinin rutubetleşmiş kirpik aralarından hüznünü ve acısını döküldüğünü anlatırken.
Gözyaşları çiğ gibi yanaklarına düşüyor olması, bazen korkunç görüntüler halinde beliriyor olabilir, kuytu köşelerde yaşanan acılar gibi.
Gece olunca, gözlerine örtülen perdede, içindeki acı çığlıklar beyninde yankılanıyor ve duyguları duvarlara örülüp feryat figan ediyor,
kalbi enkaz altında bir harabeye dönüşüyor, ve ruhu can çekişiyor.

Gözlerin buğusu, geceleri nemli hale gelmiş,
içinde yaşanan hüznü simgeliyor.
Faili meçhul kurşunlar nağmelere sıkılırken,
şair kendini hangi şarkının hangi notasında can verdiğini bilmediğinden,
içindeki acıyı anlatmak için yeterli sözcükleri bulamıyor.
kendi iç dünyasında bir cinayet işlenmiş gibi hissediyor ve gözlerinin kuytusunda yatırılmak istiyorsun,
bu acının içinde kaç kere öldüğünü hatırlamıyorsun.
Son bakışında, sevdiği kişiye sarılarak son bir kez duygusal bağ kurmak istiyorsun.
Bu sarıldığın kişinin ana kucağı gibi olsun istiyorsun..

Şiiriniz genel itibariyle, ana tema olarak insanın iç dünyasındaki karmaşık duyguları, hüzün ve acıları etkileyici bir şekilde ifade ederken.
kullandığı dili, içinde yaşadığı duygusal yıkımı anlatmak için oldukça güçlü ve etkileyici. ve duygusal acılarını müzik notası gibi ifade etme çabası,
bizlere ve okuyucuya derin bir etki bırakıyor.
tebrik ediyorum
selam ve saygılarla..