düşüncelerim
bir müddet koştuktan sonra düşüyorlar
eskimiş sokakların uğultusu başlıyor düştükleri yerde
ağaçlarını kaybeden kuşların hüznü
kendini okyanus sanan küçük su birikintileri
“hepiniz benim oyuncaklarımsınız!”
diye kıs kıs gülüyor sislerin tanrısı
balıkların ömrü kadarmış gerçeklerin toplamı

insan kavramı silikleşiyor ömrün az ilerisinde
üstüne yasak yazıların yazıldığı duvarlar karşılıyor
“dün afyondur” yazıyordu o duvarların birinde
birinde de titrek ellerle çizilmiş kalp içerisinde “Zeyno!”
Zeyno bütün yalnızlıkları başlatandır

buz çölüyle kaplıdır belleğin boş alanları
büyümektedir gece yürüyüşçülerinin gölgesi
gitmiş olanların yanıp sönen yüzleri
geri dönmeyi bilmeyenler ise
tanınmamak için kardan cümleler giymişlerdir

pencere
mercek işçileriyle doluyor bir müddet sonra
netleşiyor bakmanın korkunçluğu
kalabalık bir bulvar 2022’den kalma
bulvarın içinde dünyanın en güçlü örgütü:
his bırakma eylemi başlatmış milyonlarca mutsuz

ıslak pankartlar ve boşluklara sızan rüzgâr
anlaşılmamaktan yırtılmış sözler
“öğrendin mi şimdi bizi neyin mahvettiğini”
diyen sitemli bir şair; üşümemek için
geç kalmışlıklar giymiştir üstüne

hafızası eşyalarla dolu toplumlarda yaşadık biz Zeyno
o yüzden hep kapalı aklın sineması
okunaksız hislerin baş tacı edilmesi o yüzden
bilmeceler örtüldü özgürlüğün üstüne
hani şairlere izlerin tanrısı diyorlar ya Zeyno
yalan! içteki parçalanışın gösterisidir bu