şiire boyadım gözlerimi, baktım
önce senin yaprak gözlerine
dinlendim altında ağacının
dalında sallandım
en tepesine çıktım
bilmeden düşüreceğini


sokağın gölgesini, güneşini buldum
evinin önündeki taşta oturuyordu
bir tarafı han olan
atlı, eşekli köylüler girip çıkıyordu
yanındaki kapıdan
Halime ablanın


karşısındaki tek katlı evden Mashar abinin
sokağı çınlatan sesi duyuluyordu
karısı Ayşenim abla
biraz boğuk sesiyle
cevap veriyordu


çocuk sesleri araya girip çıkıyordu
çıkmaz sokağın bir ucundan diğer ucuna
görüyordum alt katından evimizin
sen elinde gül kokluyordun
bilmem bana mı?
yoksa az ilerde
sonra karın olacak kıza mı?


küçük dolabımdan çıkarıyordum
defteri kalemi
şiire tutunuyordum en ince kollarından
çiçeğini, yapraklarını arıyordum
kâğıda dökeceğim umudumu sonra
ben oluyordum sen
sen ben olur muydun


hiç kuruldun mu bilmem
şiirin kollarına..


16. 01. 2023 / Nazik Gülünay