Gitme,sen yine bu şehirde kal
Elele donalım gecelerin ayazı eksileri gösterirken
Uzak kalma benim de soluduğum havalara
Sende hayat bulursun bedenimde bilmelisin
Zaman çok acımasız,buralara uğramasın artık
Beni öyle bir unuttu ki mutluluk
Hiç umurumda değil
Seninde çok ağır omuzlarımda yük artık
Pişmanlığına hangi merhem iyi gelir ki
Zulüm ağır gelir seninde kanayan yarana
Sesin çıkmasın kimse duymasın sesini?

Şehir küskün ,hayat yaşanmıyor çok ağır
Verdiği ıstırabı bende çekemiyorum derdini
Karanlık kimsesizliğin ortasındayım
Zaman akıyor gözlerimin altından
Damla damla düşüyor yanaklarımdan
Yazgımda keder düştü bahtıma. .
Bir günah içimi kemiren
Pişmanlık rabıtası yaparken çoştu isyanım
Yüreğim özgür hissetmek istiyor kendini
Bazen siyah ve beyaz kadar kuralcı.
Bazen gök kuşağı kadar uyumlu

Duymak istediğim tek bir kelimeydi
Neden acımasızca esirgedin sevgimden
Yaşayabilirmi insan gözü fersiz, önü ışıksız...
Sevdayı hiçe sayıp, sessiz kelamsız kalabilirmi
Gerçeği bile boş verebiliyorsun
Fikri yere serip,inançlara böyle nazlanır mı insan?
Biçareliğine rağmen vuslat arzularken
Kudretiyle merhametine yaslanıp
Her nefes alışına lanet mi okunur

Timsah gözyaşlarını akıtma öyle sessizce
Bu şehir dar gelir artık ikimize
Tutamadığım zaman ellerini yürümem sokaklarında
Hayaller kurup da beni düşündüğünü
Artık fısıldama kulağıma
Sadece özlerim seni şehir konuştuğunda
Hiç tanımadığım hangi limanlardasın
Hangi babayiğit önünde eğiliyor senin?
Hangisi hatırlatıyor beni sana
Kimin yüreğine misafir oluyorsun
Heyecanına yenik düşüp kollarını açıyorsun
Hangi fikirler dolaşıyor beyninde
Boşuna yorma istersen kendini
Konuşmuyor,bu şehir su_su_yor artık
YEŞİLIRMAK