Bir muamma ile koydu baş başa.
"Bir ömür bu sırrı çöz" dedi bana.
Sorular üstüne sorular sordum,
Sadece "bir, iki söz" dedi bana.

Dedim nedir sana sebeb-i feryat,
"Gönülde korlanmış köz" dedi bana.
Bir narın içinde harlanıp duran,
"Şu yanıp tutuşan öz" dedi bana.

Dedim yangın yeri su ile söner,
"Boşa var olmadı göz" dedi bana.
Tecelli vuslata herbir damlası,
"Vuslatla gülecek yüz" dedi bana.

Dedim yorulur mu yürek bu yolda,
"Aşığa her yokuş düz" dedi bana.
Yaralıydı tabip, merhem istemez,
"Olsun be doksansa yüz" dedi bana.

Dedim gözünde fer kalmamış sanki,
Üstüne "takatsiz diz" dedi bana.
Onların her biri ayrı mükafat,
"Şahidim olacak iz" dedi bana.

Mesut’um aşikâr etsin istedim.
Döndü ve "hayırdır siz?" dedi bana.
Adının her harfi ruhumda gizli,
Ama "ne söylet ne üz" dedi bana.

Mesut ALTUNKAYNAK