Öncelikle,tablo çalışmanızı kutlarım.Çok güzel olmuş.
Şiir,duyarlı yürek sesiydi,gönlünüze sağlık değerli şairim.
Evet şehitlerimiz,öldükleriyle kalıyor zannımca.
Asker şehitlerimiz,maden (kömür) şehitlerimiz öldükleri ile kaldı.Geride kalanları ne durumdadır,soran varmı ki. Tabii ki yoktur !
Esenlik dilerim.


TUĞAL KÖSEMEN tarafından 5/29/2022 5:31:44 PM zamanında düzenlenmiştir.

zenginin ve de torpillilerin çocukları
ya özürlüdür ya bedelli...sanki vatanı yiyip yutan
garip guraba ama şatafatlı yaşayan yine onlar.
Allah bu millete önce vicdan, sonra izan
ve biraz da iman versin...
başımızdakiler de ejder meyvelerini yesin
halka da şükredin nankörler desin...
dünyanın yamyam ülkelerinde bile bu kadar
tuhaflık yok..
tebrikler duyarlı yüreğinize.
selam ve saygılar sunuyorum...

Yaşanmış gerçek bir olayı oğlu Cevdet Bey anlatıyor: “Rahmetli babam Hafız Ali, Çanakkale Savaşlarına iştirak etmek için Balıkesir’den ayrıldığında, ben anamın karnında yedi aylıkmışım… Onu hiç tanımadım… Bir fotoğrafı bile yoktu… Zor günlerdi o günler… İşgal yılları, seferberlik sıkıntısı, fakirlik, yokluk… Çocukluğumuz, hep ekmek peşinde, sıkıntı içinde geçti. Annem, benim çocukluğumdan itibaren her sokağa çıkışında, her nereye giderse gitsin, yanıma gelir ve: -“Oğlum ben pazara gidiyorum, baban gelirse, beni hemen çağır ha!” -“Ben teyzeme gidiyorum. Baban gelirse beni hemen çağır ha!” -“Ben komşulara gidiyorum. Baban gelirse beni hemen çağır ha!”, derdi… Yıllarca anam, babamı bekledi durdu… Büyüdüm… Dükkân açtım… Kapattım. Annemden: Hep aynı sözleri işittim, hep aynı bekleyişine tanık oldum… Annem, ne zaman bir yere gitse, hep aynı şeyi söylerdi: “Ben falan yere gidiyorum, baban gelirse beni çağır ha!” Aradan yıllar geçti… Annem ihtiyarladı… Ama buna rağmen, gene değneğini eline alır, bana gelir ve: ‘Baban gelirse, beni çağır ha’ diye tembihlemeyi hep sürdürürdü… Gün geldi, annem iyice ağırlaştı… Ölüm döşeğinde bizlerle helâlleşti… -“Bana iyi baktınız, ben hakkımı helâl ediyorum, siz de helâl edin!” dedi. Ve ekledi: “Babanız gelirse, ona, annem seni hep bekledi deyin!” dedi… O gün, yani annemin vefat ettiği gün, bütün kardeşler ve akrabalar, onun başında bekleyip dua ettik, Kur’an okuduk, her faninin ardından, dinin ve törelerin gereği ne ise onu yapmaya çalıştık. Kendi aramızda, “Annemizin eşine kavuşacağı saatler yaklaştı herhalde” dedik. Babam Çanakkale’de kalmıştı, annem ise onu yıllarca beklemişti. Şimdi ise, her an ebediyete göçmek üzereydi annemiz… Aklı başındaydı. Akşama doğru, birden irkilerek doğruldu… Kapıya doğru bakıyor ve gülümsüyordu: “Çocuklar” dedi, “babanız geldi!”, ardından: “Hoş geldin bey, hoş geldin!” diyerek ruhunu teslim etti.

Bu hatırayı ne zaman okusam ağlarım. Şimdi yine hakim olamadım gözyaşlarıma.
Muhteşem şiiriniz bana bu anıyı anımsattı. Biraz uzun oldu ama sizinle paylaşmak istedim.
Fondaki tablosuyla, içten yorumuyla ve harikulâde şiiriyle gönüllerimize dokunan siz değerli Hoca mı saygıyla selamlıyorum.
Tebrik, takdir ve saygılarımla. Sağlıcakla kalınız, vesselam...