Harlequin yazarı olmanın verdiği acıya göğsünü gerdi
Ne de olsa oyun yazarı başlar hepsi demişlerdi
Gömleğinde bile jön aşklarını yorumlar bir satıra bin
öğüt dağıtırdı
Bir zaman diliminde tiyatroya gidemez oldu
Yasak aşklardan yana kalbi yanıktı
Maymun iştahlı Hamlet´ler Macbeth´ler, Othello´lar
Artık ona boş sevdalar geliyordu
Sinemaya tutkunluğu başlayınca
Nikâhlı kadınları bile söylevler de tanımaya başladı
Her şey güpegündüz hayal dünyasının kalemine verdiği
sahnelerdi
Bir gün bir jön kadını hayalini paylaşmaya davet edince
Övgüyle yanına gelip perdeyi açtı
Orada aklını yine saygınlığıyla donatacaktı
Her kadının aşkı olmanın gayretiyle yaşlanmaktaydı
Bir gerçek geldi aklına
Orada damadı tarttı, yaşattı
Sadece uyuttuğu kendisiydi
Ölüm ağlamadan girdi jönün hayaline
Sonunda jön aklını kaçırıp soylular arasına daldı
“Fakir değilim” dedi “sonunda bende erdim oyun
oldum”
Film herkesi kahraman yapar derler
Orada uyuklayan jön son nefesini alırken
Zamanda öz olduğunu gördü
Nice kadına damatlık yaparken
Erkekliğine güvenemeyip dosdoğru kaderine daldı
Yenikti ve acısı soyluydu
Anadan doğma sadıktı satırların erdemine
Kül kedisi kadar ızdırap doluydu aşka giren sahtekârlığı
Sadece o artık kadınları sevmekten yorgun düşmüş
Bir hayal perçemiydi
Artık kederini paralarını biriktirdiği dört dörtlük
aşklarda ağırlıyordu
Sadece jigoloydu
Oyunu doğuştan bilek gücüyle dolduran!