Yine bir offf düştü dilime
Kimse ne olduğunu bilmez ama
Yasım var ruhumda!
Ülkemin tüm bayrakları yarıya çekilsin,
demek isterdim, duyanım olsaydı...

Sesim kısık, canım eksik, sol yanım aynı acı ile kanarken,
Dudağımda uslu bir gülümseme ağlar.
Hani; ağlarken gülmek diye bir şey de var.
Böyle içimde tufanlar koparken,
Ağlamak diye bir şey var...
Birden gamzelenmiş yanağımda buse,
Yahut da hüzne ram olmuş yüzümde gülümseme...
Ne hoş olurdu,
Keşke olsaydı.
Belki de olur?

Düşünüyorum da ayrılığın üstünden
Mevsimler gelmiş geçmiş,
Yıllar yolları kovalamış.
Takvimlerden hâlâ aynı gün.
Kasım yaprakları savrulurken aşkla,
Karanlık çökecek birazdan şehre.
Sesimdeki hışımla
Tüm gece kuşlarını uçuracağım
Bir sokak ötemdeki yok saymışlığımın gökyüzüne.

Odam sessiz,
Duvarlar birbirine kenetlenip
Sevişse ne olacak ki?
Her gece tavan üstüme çöküyor.
Bir insan kaç defa enkaz altında bırakılır,
Kaç defa ölüme terk edilir?
Nereden bilsinler.

Yaşamak...
Göçmen bir kuşun gagasında getireceği umut.
Bir tarafım bazen çok durgun,
Diğer yanım hâlâ saçma sapan mucizelere inanıyor.
Bir tarafım deli dolu kahkaha atarken,
Diğer yanım acı ağıtlar savuruyor.
Dışım bahar, rengârenk çiçek açsa da,
İçimde takati kesilmiş bir pir-i fani inliyor.
Yaşım, çileli başımdan küçük.
Canı çıksın umutlarında kanadı kırık.

Bazen gülmeyi gözlerime, güneşi gülüşüme sığdırıyorken,
Bazen içimdeki sevinçler fırtınalarda savruluyor.
Kendimi iyi hissetmiyorum, yabancı oluyor ruhumla bedenim.
Dişlerimi sıktıkça kemiklerim çatırdıyor.
Canım burnumda, ha düştü, ha düşecek,
yemin olsun ki toprağa!
Beynimdeki düşünceler artık ya uyumalı,
Yahut da kendimi taş köprülerden atmalı.


İçimde; herkesten gizlediğim,
Yüzyıllardır kör kuyularda uyuttuğum,
Gün yüzü görmemiş küfürlerim homurdanıyor.
Lütfen sessiz olun
Uyandırmak istemiyorum.
Yoruldum artık bu nefesi taşımaktan.
Ya kendimle barışıp kavgam bitmeli,
Ya da şuracıkta birileri bir kurşun sıkıp
beni öldürmeli.


Hüzünlükent Narin