Sensiz yaşamak mı ?
Yalnızlığa demir atmış bir gemi gibi ruhum
Yerimden kımıldamak istesem
Ne yana kıracağım dümeni
Ne tarafa çevireceğim rotamı bilmiyorum


Yelkenlerim eprimiş
İskelem hüzünlerin ev sahibi
Sancağımda martı çığlığı sızılar
zemini çatlamış bir kalple yollardayım
biliyorum ki üç vakte kadar batacağım
Acemisi olduğum bu aşkın deryasında


Pusula tutmuşum yıldızları
Sarı ışıklarda umut kırıntıları
Söyler misin sevgili
Bu gidişin dönüşü var mı?


Kim bilir bekli de
Fırtınaların durulduğu anda
Haberin olacak
Arkandan ağlayan hallerimden
Belki de içimin dalgaları dinince
Tekinsiz bir sandalın küreklerine asılıp
Yakamozlar düşerken suların mavi köpüğüne
Sığınıp lacivert gecenin mahzunluğuna
Senin şehrine doğru yüzdüreceğim hayallerimi


Kim bilir belki de
Çok mutlu olacağım bir an
Bakışlarımda mavilikler
Dudaklarımdan süzülen gülücüklerle
Durduracağım işleyen zamanı
Dans ederken duvarlara yansıyan gölgelerimizi
Ruhumun huzur tuvaline resmedeceğim
Aşktan bana kalan en güzel hatıra diye…
Ve etrafım hep senli kalabalık
Rüyalarımın başlangıcı bitişi seninle olsa da
Daima alnının ortasından öpeceğim
Can yoldaşım yalnızlığımı


Her zaman olduğu gibi
Bu gece de suskun şehir yine
Sanki bulutlar gözlerinin karası
Yağmur başlayacak belki de az sonra



Şafak atar mı bilmem ama
Bildiğim bir şey var ki o da
Kulağımda hiç dinmeyecek efkar yükü bir şarkı
Kalemimden aşka dair düşen şiirimsi bir şeyler
Üstesinden gelsem de korkularımın
Kurtulamıyorum
Çaresiz ve mecalsiz
Bir aşk gemisiyle oradan oraya sürüklenmekten


Yine ve yeniden Kasım
Ve ben hep böyle olurum her kasımda…


#hüzünlükent