Kaç gün yüzü görmemiş geceyi örttüm yalnızlığın üstüne.
Kaç mevsim tükendi kış bahara küs takvimlerde.
Hangi asi rüzgâr değdi hırçın bir sonbaharda saçlarıma?
Hangi tuzlu sularda boğuldum bilemezsin.

Ve senden sonra...
Kış baharla ters köşe biri diğerine düşman.
Aradaki mevsimler yaşanmamışlığına pişman.
Hangi şebnem düşer ki kuru dallarıma?
Çıkmıyorsun artık ayrılık kokan sarı papatya fallarıma.

Senden sonra...
Güldüğüm her şeye sebepsiz ağlar oldum.
Tasa nedir bilmezken bir tas suda boğuldum.
Koşar adım yürürken hayata karşı
Oturduğum yerden nefes alırken yoruldum.
Akşam gün batımlarında uyurken,
Sabah gün doğumlarında uykusuz
Seni değil, yine kendimi buldum.

Ve senden sonra...
Saçlarımı gün içinde üç beş kez taramıyorum.
Makyajım desen kararmış gözlerden ibaret.
Aynaları sorma! Sorma sakın aynaları.
Bakmayı unutuyorum
Tesadüfen baksam da bir yabancı görüyorum.
Kendime uzak, kendine tuzak…

Senden sonra...
Sesini duyamıyorum karanlığın sessizliğinde.
Gün ışıklarında sen yoksun!
Karanlık, zindansı kuyulardayım.
Tavandan sızan ince bir umut ışığı
O ise güneş varsa
Oysa ki güneş yüzünde
Yüzün gölgemde, sen yoksun!
Toz, toprak her şey bulanık, ellerin yok.
Beklediğim gün doğumları
Eyvahlar olsun ki kurtuluşum yok.

Ve senden sonra...
Rüyalar görüyorum anlık uykularımda.
Öyle renkli, iç açıcı da değiller.
Ne mavi gökyüzü ne yeşil kırlar.
Her düşümde düşüyorum uçurumlara.
Tutunamıyorum kâbusun karanlığına.
Yıldızlar sönmüş, güneş efkârda.
Korkuyorum sevgili…
Ne olur uyandır beni u y k u s u z l u ğ u m d a n.
Yeniden uyut senden sonrası
Ve… Senden önceki baharıma.



Hüzünlükent Narin