Ben papatyaları laleri bilmem
Bütün çiçekleri kırlarda görmüştüm
Kokularını renklerini de bilmiyorum
Sadece Nevruz çiçeklerini bilirim,
Annem gibi...
Annemi de Nevruz çiçeklerini de çok seviyorum
Aynı ona benziyorlar ıssız sessiz dağlar da açan annen gibi garip çiçekler.
Bildiğim hissettiğim en derin koku
Cennet misali kokan
Annemin şefkat dolu kokusu
Nefesimi açan.

Bana çiçekler güller öğretilmedi
Ben sadece "hüzün çiçeklerini" bilirim
Nevruz dan sonra.
Onuda Annemden dolayı tanıdım
Ömründe hiç çiçek almayan kadın.

Bütün kırçiçeklerini topladım
Anneme diye sunduğum da
’Kızım ben bilmem çiçek almayı
Nasıl tutuluyor’ demiştin ya...
Tebessüm ederek şakacı kadın!
Ellerin çiçeklerden incinmez
Korkma Nevruz sultan
Bilseydim
Sana dikensiz gül getirirdim.

Bak oysaki ismile müsemma bir kadınsın
Ondandır sana başka çiçek sunulmaması.
Hem dünyanın en güzel çiçeğine
Çiçek getirmek kimin aklına gelir ki.
Üzme beni üzme Annem
Baharın müjdecisi Nevruz sultan!

Yüzüme bakıp bana laleler papatyalar
getirme
Sen benim "hüzün çiçeğimsin"
Sen gülünce içim ısınıyor
Gölgede kalıyor tüm güzellikler
Narin kırılganım kızım demiştin.

Şimdi heryer gölge
Hem de soğuk ve ayaz
Sıcağı ısıtmayan güneş doğar üstüme
Gündüzler karanlık
Geceler ıssız
Geceler sessiz
Canım sızlıyor cansızım
Tüm güzellikler teninde söndü
Tenin ise toprakta.
Ben hala üşüyorum mezar taşının gölgesinde
Isıt beni ısıt anne...

Seslensem duyarmısın
Fısıldasam?
Usulca sokulsam yamacına.
Olmadı;
Bağıra bağıra çağırsam
Duyarmısın?
Duyarmısın beni Anne
Ne olur duy, dokun bana

Hüzün çiçeklerini anlatayım mı?
Anlatayım mı sana Anne.
Senden sonra
Artık; kökleri acıya tutunuyor.
Göz yaşıyla sulanıyor
Dalları ızdıraplı bir sarmaşık misali
Baştan sona sarıyor ruhumu.
Bilmiyorsun ne haldeyim
Sen bilmiyorsun anne
Oysa canım çok yanıyor.

Bazen mor güller
Bazen siyah Laleler açsada tenim
Ben Nevruz seviyordum.
Senden sonra mevsimim değişti
Beyaza sarılan yüzün gibi
Soldu tüm çiçeklerim
Bilmiyorsun
Bilmiyorsun sen annem.


hüzünlükent Narin

Kayıplarım vedasızdır benim~