Ne çok bizi anlatmak isterdim
Sessiz hücre kadınlarını diyorum
Hani acısını içine yaşayanları…


Yürüyor ömrüm yokuşlu çetin yolda
evet, yürüyorum et ve kemik var.
ama;
Ruh nerede bi`bilseniz!..


Kendileri
Her harfimin her hecemin kahramanı
Bile bile
Yazma bunca yazıyı diyorlar…


Diyemiyorum ; siz! en yakınlarım
Eceli örtseniz de üzerime
Ben susamam
Ahde vefâ yok benim alfabemde
İnkâr edemem emeklerinizi
Bunca emeğe vefâ lazım değil mi?


……


Birileri üzülmesin diye
Mâhkum yaşamakta varmış hayatta!
Çaresizdik ya
Ya da bir fiske umuda ihtiyacımız vardı
ya hani
Uzattığımız el hep havada kaldı…


Bu günün sızısı içimizde
Yarınları güzelliklerle düşler
Maviler biriktirdik ya gözbebeklerimizde...


O kadar acı ve ağırdı ki
Huzur ve mutluluğa dualarımızın
Yarı yolda kalması…


Kimse ağlamasın diye
Var gücümüzle gözlerimize geçti sözümüz
Ve ağladıkça ne ışık kaldı ne de fer...


Hani diyorlar ya gözleriniz ne kadar
hüzünlü bakıyor
İçimizin acısının aynası idi sadece bakışlarımız görebilene!..


Vefalı olmak, insan olmak
Kadın olmak, seven olmak
Anne olmak, bacı olmak, evlat olmak
Eş olmak bu kadar acı
Sevgi böylesine zor olmamalıydı...


Şimdi açtım ağzımı
Üzgünlüğüm bezginliğimle boy ölçüşüyor
Hüzünlü değil de, neşe saçan Kaleminiz
olmak isterdim!...


Birilerine sarılınca
Acılarımızın geçeceğini sanmak,
Aslında acziyetin kara kalem resmini çizmekmiş.

Artık üzülmüyorum çiçek açamıyorum diye. Biliyorum ki
Bir gün kardelenler boy verecek içimin enkazında.
Çiçek olmadık, gül almadık belki ama
O gün mutlaka gelecek.
Kokusu kadın, rengi insan olan
Karanfiller boy verecek yürek toprağımızda.


Üzülme




#hüzünlükent