üç kişilik manzaralara bölündü
hüzne ram etmiş bulutlar
tepsi içinde fırınlar
ekmek içinde evler
büyük dünyaların yıkılışını
atomaltı nedenlerle
soysuz akibeti ve kıyametiyle izledik
modernite dedikçe ağzından
sivil nöbetleri bulaştıranları
vaveylasından titretmek
gıdılarından sivri atıflar düşürmekle
sorumluyduk maalesef
sevgili hayat müsaadenle bir sorum var sana
çok açık minvallerine saygımla
gün dediğimiz yeknesak ölüm müdür?
kelimeler nereye kadar anlatır bizi?
organik tıfıl, gümüşü bakir
bir nokta nelere kadir
örneğin bakırdan kadır"galı ayselleri ne severiz
hayat Gülriz Sururi bakışına hasretle naif ve sanatsal olmalıydı
oysa gözlerimize uçurumunu yıkmış zaman kuleleri var
varoşlarda tesis kuran umut sızıları
kuru, yalnız ve sisli dere yatakları gibi
bu şiir bitmeli, ah diyenleri üzmemek üzere
ya bitmezse diye nefesimi tutuyorum
şimdi