vedaların eteklerinde birikirmiş hasretler
mevsim yüzlü çoçuklardan koparıldıkça cemreler



bak
söktüler yine yıldızlarımı bir bir
gök/yüzümden
ve ne vakit solgun bir eylül düşse ellerime
şiirlere soyunur yüreğim
içlenirim
arnavut kaldırımlı bir sokağın köşesinde yitip giderken



ve sen !
karınca edasıyla gezdikçe yüreğimin dehlizlerinde
usul usul tüketirsin beni
o varla yok arası kararsız sevmelerinle
hiçliğine düşerim


ve şimdi
vakitsiz mevsimler kadar renksizim



tuale çizilmiş resimler gibi bakma bana öyle
tadım yok bu aralar ve çok mecalsizim
ki dilimde kocaman eylül kesiği
kendime lal kendime suskunum şimdi



gel !
gel de
aralansın güneşli bir güne arazlı gecelerim
yüzünde sarı bir mevsim olsun
dudakların da ismim



ve ben
buz kesen peronların o sarhoş sessizliğindeyim
kurşun döken gecelerde kaybederken kendimi
ü ş ü y o r u m
ve sonra
çarmıha mıh gibi asıyorum kendimi



biliyor musun ?
kanatlarından vurulmuşsa ak güvercinler
unutma ki gözlerinde ki o maviliği asla gidemezler



ve yine de
ellerin düşüyor aklıma
sonra marur ve mavi bakan gözlerin
sonrasında
arnavut kaldırımlı sokaklarda kaybolurken siluetin
yeniden dile gelir
kirletilmiş hiçliğim



ey/zan