kaç kez kayıptın bende

kaç kez öldürdüm seni dilimle

kaç kez yeniden doğdun yine

ağrın çokçaydı her seferinde

bir kurşun sende ise / diğeri bende

tükenip düştüm her seferinde


yalan dilinden doğdu

gün ortası karanlığım

bilinmez / çıkmaz yollara sürdü âvâre

yol yarıyken dönen sen oldun

hep geriye / geriye

hep senin elinde söndü, yanan meşâle



nefesime taze baharken

indi güzün birden / safran sarısı tende

sen mağrur / maskeli yüzlü

ben, sana hep mecbur / çatallı dilli


derin vadiler

karmaşık kuytularda salındın hep

yolun sonunu getiremedin bir türlü


bir hiçlik yangının sisi vardı aramızda

bir yontu taşını kanırtır gibi

yüreğimin üstünde durmadan

gidip geldi bir el silueti


bir robot gibi, her seferinde/ aklım

iner soğuk taş merdivenlerini

güneşsiz zindan kapısını aralardı

tevekkülle elim


son yaşadığımdır bu zulüm

siren çınlamalarında şimdi kulağım

göz gez arpacık / tetikte parmağım

dağılacak sis, ahdım olsun

yabancıyız bundan sonra

haketmeyen için / bir daha asla

içimin canından vazgeçmeyeceğim

geçersem

zehir zıkkım olsun yarınlarım bana




Hâdiye Kaptan

c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir