gökyüzü karanlığa soyundu
oturdum bekar bir gecede
seni düşündüm
rüzgarın uzun çarpmasıyla
savruldu yoksul bedenim
kentin ağzında didinip duran
kara ve soğuk sözleri yordum
kaç güneşlerim çalındı cinnet gözlerimden
kumlarla oynayan çocukluğumun elinde
ölümü gördüm/
bahar ağladı
düşlerimin yüzü onarılmaz uçurum
çığlık çığlığa
gecelerimde





soldu saksıda mavi çiçeklerim
göğsümde adreslerim baharsız
kendimi sızıya kazandım
kaç kez saçlarımı dağıttı ayaz
yalnızlık denen çoğullukta
ayak izlerimi bırakıp ağlama yüreğim
sularına çekme kıyılarımı
boğulan bir deniz olur aklım
ölürüm...





damarlarımda sessizliğin parmak uçları dondu
hiç şiirler yazılmadı ben bildiğim yaralara
ikibüklüm izlerin boynuna doladım karanlığı
duyuyor musun öldüğünü
kaldırımlara usul usul güvercinler konuyor
sürüyorum yüzümü kök salacak
tek bir ağaca...




bugün
acılarımın aynalarını kırdım
tenime sığmayan gülüşleri terk ettim
burada bitti hayat yeni bir kimliğe
dolanma etrafımda ayışığı
bulma yalnızlığımı benim




gökyüzü aydınlığına soyunuyor
toprak altına düştükçe eski tarihler
günahsız günlere kendimi veriyorum




......