sen sustukça ben morina balığını düşünüyorum
bunu sana söylemeden önce
caddelerin serinkanlı gerçekliğini
ona verdiğimiz ismin, dükkanların
trafik lambalarının bayağı resmine
serpiştirdiğimiz insanların
amaçsız gibi görünen ama
bir atomaltı parçacığı kadar hassas hareketlerinin tekrarı arasına
bir sahne çoktan eklenmiştir
yokuş meraklısı ece apartmanı’nın
ikinci katında bir dairede
zamanı idrak edeceği tutan guguklu saatin morina balığını düşünmesi gibi imkansız değil söylediğim
ve pencereler kadar keskin değil görüşüm
iki kelimenin arası bildiğimiz birkaç milim
sessizlikte haliyle bozuluyor anlamak
sen sustukça ölü morina balığı ölüyor
zamanı idrak etmek artık onun işi
sanki bir kelimen daha olsa
bir buz dağı batacak
biri üstünü örtecek riyazetin
bir baba eve ekmek getiremeyecek
lübnan diyordum sedir ağaçları olmasa
rahat eder miydi?