Hiç bir zaman da olamadım
Olamadım, ama denedim!
Uçtu gitti kelimeler
Kırlangıç hafifliğindeydiler
Çok uçarıydılar,
Yere değmediler …
Ben, şair değilim,
Her şeyi bildiler,
ama bir bunu öğrenmediler!
Kimbilir hangi sevince yenildiler …
Göçebe kuşlar gibiydiler
Çok kırıldı kanatlarım
Bu yüzden erken yere düşürdüler
Ben, şair değilim;
„ulan oğlum“ derdi babam;
Bu nasıl iş ki?
Yazıyorsun, kazanmıyorsun!
Defol git karşımdan,
Utanmıyor musun?“
Diye söylenirdi hep
Bende acı bir hicap
Mahcup bir tevazu içinde
Yüreğimin en derin yerinde
Bir suskunluk çökerdi içime
Ben, şair değilim
Ellerim felç, düşlerim çocuksu
Bu akan, şiir degil karasu
Islanır gönlüm bir ahu zarla
Uyanırım her gün yeniden
Güne başlamak için acı bir karla
Betimleyemediğim bir hüzün vurur şafağa
Ben, şair değilim,
Gözlerimde karanfiller
Aslanağızı güler yüzüme,
Kasımpatı süzülür senin gibi özüyle
Ben, şair değilim,
Beni zorla isyan ettirme
İçime sığdıramadığım bir gökyüzü
Kaldı içimde …
Gözlerim görmüyor,
yüreğim vurmuyor
Sen gidince
Kalıyorum nefes nefese
Koydular beni bir kafese
Ben, şair değilim
Sen, türküler söylesen de
Gökyüzüne ekilmiş yıldızlar
Kaldı içimde
Mehtap sana benzer her gecede
Yağmurun buğusu vurur
Nefesinden yüzüme
Gitsen de birkaçbin mil öteye
Sol yanım hep tarih düşer özlemine
Öperim seni gıyabında
İçime birikmiş derin bir hasretlikle …
Yitik bir özlem kayar,
Yatırlar üzerine …
Bir söğüt ağacının alaca gölgesinde
Bin yıl birikmiş bir sevda serisiyle
Ah be, akşam oldu gelsene
Ben, şair değilim
Sadece sana kavuşmayı yazarım
Özlemle …
Gözlerin her renkte …
Damlalar düşüyor, şu an yine yüzüme
Sol yanımda bir acı var
Düşmek istemiyorum;
Dertime derman bulamayan tabiplerin eline
Ne büyük şeysin sen ey mübarek kadın
Bütün özlemlerim senin üzerine …
Ben, şair değilim;
Bu yüzden kükreyemem
Yüklenip kelimelere …
Şimdi uzatıyorum yüreğimi senin önüne
Öpesin diye hasretlikle
Hasretlikle …

H. Hüseyin Arslan - 27.06.2021